شامگاه آدینه است. وقت رفتن و موسم دل کندن. امشب در این دار تاسیان است. تاسهای بگرفته دل من را هرچند که یار در کنار است. و هنوزم ساعتی با وی بار است. لکن او میرود و که داند که دگر بار کی چشم ترم روشن از او به دیدار است.
هیچ کس به روی خود نمیآورد اما همه میدانند و چشم آن دارند. نیک چنین دانیم. نمیدانم که زودتر دامنش از دست رود.
دَم بدرود زود میگذرد. زودتر از آنچه که در سر دارم. دمی است ولی از غروب آغاز گشته است و ندانم که تا فردا پاید یا فردای آن. من برای گریز از بغض سرکشی که که با گذر ثانیهها سنگینتر میگردد، به هر کویی سرک کشیدم. جز پذیرش اما کو چارهای؟ و راستی چرا نمیتوانم از واپسین دقیقهها بهره جویم و غنیمت شِمُرَمَش صحبت؟ خواهم زیست بی وی. آنچه میآزاردم تصویر این چنین سر کردن است؛ زهر تنهایی چشان، تنها ماندن از او و از دیگران.
گذر روزها و شبها سخت بر بام تابستان من مینوازد. من به خود آمدهام آه گذشت. و فراموشم شد همهی فنجانها که نوشیدم و همهی کارهایی که برای بهتر شدن کردم و هیچ نمیدانم آن امید که در دل داشتم به بار نشست یا خیر. میخندم به هر آنچه بافته بودم تلختر از آن گونه که آن روز میخندیدم.
توان برخاستن از تنم برخاسته. دستم با کاغذ و نوشت افزار بیگانه. چه اندازه تهی میبینم خویش را از واژگان. آوخ ای واژگان بازآیید به من و یاریام کنید گذر کنم از این دم به آن دم که ندانم که کجاست و چه برایم در چنته نهفته دارد. ای واژگان بیش از این از من بهره نکشید و بگذارید همهی توانم را بگمارم بر برون دادن هوا از هزارتوی درون. شاید که جانم اندکی آرام گردد.
#روز_نوشته
هیچ کس به روی خود نمیآورد اما همه میدانند و چشم آن دارند. نیک چنین دانیم. نمیدانم که زودتر دامنش از دست رود.
دَم بدرود زود میگذرد. زودتر از آنچه که در سر دارم. دمی است ولی از غروب آغاز گشته است و ندانم که تا فردا پاید یا فردای آن. من برای گریز از بغض سرکشی که که با گذر ثانیهها سنگینتر میگردد، به هر کویی سرک کشیدم. جز پذیرش اما کو چارهای؟ و راستی چرا نمیتوانم از واپسین دقیقهها بهره جویم و غنیمت شِمُرَمَش صحبت؟ خواهم زیست بی وی. آنچه میآزاردم تصویر این چنین سر کردن است؛ زهر تنهایی چشان، تنها ماندن از او و از دیگران.
گذر روزها و شبها سخت بر بام تابستان من مینوازد. من به خود آمدهام آه گذشت. و فراموشم شد همهی فنجانها که نوشیدم و همهی کارهایی که برای بهتر شدن کردم و هیچ نمیدانم آن امید که در دل داشتم به بار نشست یا خیر. میخندم به هر آنچه بافته بودم تلختر از آن گونه که آن روز میخندیدم.
توان برخاستن از تنم برخاسته. دستم با کاغذ و نوشت افزار بیگانه. چه اندازه تهی میبینم خویش را از واژگان. آوخ ای واژگان بازآیید به من و یاریام کنید گذر کنم از این دم به آن دم که ندانم که کجاست و چه برایم در چنته نهفته دارد. ای واژگان بیش از این از من بهره نکشید و بگذارید همهی توانم را بگمارم بر برون دادن هوا از هزارتوی درون. شاید که جانم اندکی آرام گردد.
#روز_نوشته