نفر پنجم
آن روز روز گزینش شد. وی هیچ آماده نبود. در گیر و دار خواندن دستگاه گوارش در حیاط دانشکده یک آن پیامی آمد. دعوتی همگانی از سوی دوستی وصفناپذیر، با ظرفیتی محدود البته. از گیر و دار آناتومی حفره شکمی در چاه گزینشی افتاد میان برنامه ریزی پیشین یا تصمیم گیری در لحظه. چسبیدن به قاعده یا رها کردن و در باد آغوش گرفتن. نمیدانست کدام وجهه از شخصیتش وی را به پس زدن فرامیخواند و هرگونه استدلالی پیش میکشید تا به راه دل گام نگذارد. مغلوب شد و خواست که فراموش کند فرصت دیداری را از کف میدهد که ماهها بود در حسرتش میسوخت و گهگاه بخت آن مییافت آبی بر آن آتش نهد و دمی جان گیرد. آناتومی عملی ( مولاژ و جسد ) زودتر از آنچه گمان میبرد به پایان رسید و هنوز برایش جا مانده بود. وقت آن را نیز داشت که به سوی دریا شتابد. پیش از آن که عقلش فرصت سنگ اندازی یابد پاهایش به دو افتاد و خویشتن را در راه دیدار یافت و سادهتر از هر اندیشهای به آنچه در طلبش بود رسید. تجربهای فراموش نشدنی و همزمان ساده. کارهای نکرده و نکتههای ندانسته. وی بود که در پروازش خود را میدید به عنوان یک شاگرد، نیوشان و آموزگاری که به آموختن عشق میورزید. هم در آن دم هم در دمهای نرسیده.
با تو نفـس کشیـدن یعنی غزل شنیدن
رفتن به اوج قصه بی بال و پر پریدن
پن ۱: نانوشته نماند که وی از درد سندرم روده تحریکپذیر به خود میپیچید و نفسش گاه به دشواری برون میجست.
پن ۲: دوستی مهربان یادش انداخت که روزگاری از روزنوشتن گفته بود و بر آن شد «نبض مدام قلم خاصیت هستهاست» را برآورد.
#روز_نوشته
آن روز روز گزینش شد. وی هیچ آماده نبود. در گیر و دار خواندن دستگاه گوارش در حیاط دانشکده یک آن پیامی آمد. دعوتی همگانی از سوی دوستی وصفناپذیر، با ظرفیتی محدود البته. از گیر و دار آناتومی حفره شکمی در چاه گزینشی افتاد میان برنامه ریزی پیشین یا تصمیم گیری در لحظه. چسبیدن به قاعده یا رها کردن و در باد آغوش گرفتن. نمیدانست کدام وجهه از شخصیتش وی را به پس زدن فرامیخواند و هرگونه استدلالی پیش میکشید تا به راه دل گام نگذارد. مغلوب شد و خواست که فراموش کند فرصت دیداری را از کف میدهد که ماهها بود در حسرتش میسوخت و گهگاه بخت آن مییافت آبی بر آن آتش نهد و دمی جان گیرد. آناتومی عملی ( مولاژ و جسد ) زودتر از آنچه گمان میبرد به پایان رسید و هنوز برایش جا مانده بود. وقت آن را نیز داشت که به سوی دریا شتابد. پیش از آن که عقلش فرصت سنگ اندازی یابد پاهایش به دو افتاد و خویشتن را در راه دیدار یافت و سادهتر از هر اندیشهای به آنچه در طلبش بود رسید. تجربهای فراموش نشدنی و همزمان ساده. کارهای نکرده و نکتههای ندانسته. وی بود که در پروازش خود را میدید به عنوان یک شاگرد، نیوشان و آموزگاری که به آموختن عشق میورزید. هم در آن دم هم در دمهای نرسیده.
با تو نفـس کشیـدن یعنی غزل شنیدن
رفتن به اوج قصه بی بال و پر پریدن
پن ۱: نانوشته نماند که وی از درد سندرم روده تحریکپذیر به خود میپیچید و نفسش گاه به دشواری برون میجست.
پن ۲: دوستی مهربان یادش انداخت که روزگاری از روزنوشتن گفته بود و بر آن شد «نبض مدام قلم خاصیت هستهاست» را برآورد.
#روز_نوشته