الوجومچنل الوجوم، سکوتیست پر از صدا؛ صدای دل پسری که در کوچهپسکوچههای قم، زندگی را ورق میزند.
پروفایلش تایپوگرافی سادهایست از واژه "الوجوم"؛ واژهای که خود به تنهایی، روایتگر لحظاتیست میان تأمل و تپش، میان دلتنگی و دلسپاری.
او از روزمرگیهایش مینویسد، اما نه از آن جنس سطحی و گذرا؛ روزمرگیهای او، با عطر صحنهای حرم حضرت معصومه علیهاالسلام آمیخته است. هر پست، گویی قطعهای از زیارتنامهایست نانوشته؛ صحنههایی از قم، از قدمهای بیصدا تا آهستهاش در کوچههای منتظر، از چای داغ در حجرههای قدیمی تا چشمهایی که همیشه به سمت گنبد نگاه میکنند.
"الوجوم" چنلیست از دل قم؛ از دل پسری که نگاهش در حرم آرام میگیرد و کلماتش، شبیه ذکرهای آرام پیش از گریهاند. او ساده مینویسد، اما نوشتههایش شبیه پردهایست از یک دل عاشق، دلِ در پناه.