جنگل در حصار مه، بہ خوابی سنگین فرو رفتہ بود؛ شاخهها چون بازوانے خستہ بر شانـهے شب آویختہ، و هر برگ در رطوبت خویش مےسوخت.
در میانهے این خاموشے، پرتویے قرمز تیره مےلرزید؛ نہ ستاره بود و نہ ماه، بلڪہ میهوارڪے سرگردان، زادہ از تبعید آسمان.
نوری بیقرار ڪہ بر تن درختان سایههائے لرزان مےنشاند و هر تپشش یادآور قلبے تبعیدے بود.
بر خاڪ نمناک، لیلیومے سپید در دستم خمیدہ بود؛ گلبرگهایش، همچون پوست کودکے بیمار، از سرمای شب لرزشی پنهان داشت. مه بر آن نشست و قطرهاے، همچون اشڪ، بر دامن گل لغزید. همان دم، میهوارڪ در قرمز تیره فرو خزید و جهان در پردهاے از غیاب فرو رفت.
آرام، صداے موجهاے ناپیدا در درونم برخاست؛
آنجا ڪہ سنگے از جنس شیشہ، سینه را بہ اسارت گرفتہ و سالهاست اجازہے برخاستن نمےدهد.
نور میهوارڪ بر آن زخم مےتابید، گویے حقیقت نہ در آسمان، بلڪہ در تنگناے روح من تبعید شدہ است.
من ماندم، با جنگلے در حصار مه و سایهاے ڪہ چون وهمے فروزان بر خاڪ مےلغزید.
و هنوز نمےدانم میهوارڪ رؤیایے زودگذر بود یا تکهاے از وجود من ڪہ در قرمز تیره جاودانہ شد.
در میانهے این خاموشے، پرتویے قرمز تیره مےلرزید؛ نہ ستاره بود و نہ ماه، بلڪہ میهوارڪے سرگردان، زادہ از تبعید آسمان.
نوری بیقرار ڪہ بر تن درختان سایههائے لرزان مےنشاند و هر تپشش یادآور قلبے تبعیدے بود.
بر خاڪ نمناک، لیلیومے سپید در دستم خمیدہ بود؛ گلبرگهایش، همچون پوست کودکے بیمار، از سرمای شب لرزشی پنهان داشت. مه بر آن نشست و قطرهاے، همچون اشڪ، بر دامن گل لغزید. همان دم، میهوارڪ در قرمز تیره فرو خزید و جهان در پردهاے از غیاب فرو رفت.
آرام، صداے موجهاے ناپیدا در درونم برخاست؛
آنجا ڪہ سنگے از جنس شیشہ، سینه را بہ اسارت گرفتہ و سالهاست اجازہے برخاستن نمےدهد.
نور میهوارڪ بر آن زخم مےتابید، گویے حقیقت نہ در آسمان، بلڪہ در تنگناے روح من تبعید شدہ است.
من ماندم، با جنگلے در حصار مه و سایهاے ڪہ چون وهمے فروزان بر خاڪ مےلغزید.
و هنوز نمےدانم میهوارڪ رؤیایے زودگذر بود یا تکهاے از وجود من ڪہ در قرمز تیره جاودانہ شد.