انگشتان ظریفش بر قبضهے شمشیر چنان استوار نشستہ بودند ڪہ گویے از آغاز، تقدیر تنہا او را براے این لحظہ پروردہ است. پارچہے تیرهے جامهاش، چون موجے خاموش، در هوا مےلرزید و هر رشتہ از آن، بوی مرگ و عظمت را در خود نهفتہ داشت.
بر لبان نیمہگشودہاش ڪلمہاے نغلتید، اما سکوتش هزاران فریاد در خود مےپروراند؛ فریاد شوق، بیم، و وداع. تیغہے شمشیر در پرتو لرزان، خطے میان دو جهان مےکشید؛ مرزے باریکتر از نفس، ژرفتر از ابديت.
در آن دم، او دیگر زنے از خون و گوشت نبود؛ بلڪہ افسانہاے زندہ بود، سرشار از تاریکے و روشنایے،
همزمان معشوق و قاتل، ڪہ با یک تکان دست مےتوانست هم جهان را بیافریند، هم براندازد.
بر لبان نیمہگشودہاش ڪلمہاے نغلتید، اما سکوتش هزاران فریاد در خود مےپروراند؛ فریاد شوق، بیم، و وداع. تیغہے شمشیر در پرتو لرزان، خطے میان دو جهان مےکشید؛ مرزے باریکتر از نفس، ژرفتر از ابديت.
در آن دم، او دیگر زنے از خون و گوشت نبود؛ بلڪہ افسانہاے زندہ بود، سرشار از تاریکے و روشنایے،
همزمان معشوق و قاتل، ڪہ با یک تکان دست مےتوانست هم جهان را بیافریند، هم براندازد.