خیزش های اجتماعی تاریخ مجارستان در کانون فیلم های اصلی یانچو جای دارند: جنگ جهانی دوم، کودتای نظامی و شورش های مردمی. او از نظر خلق درام از کنش های جمعی و جنبش های تاریخی از سینمای مونتاژ شوروی پیروی می کند. در فیلم های او، افراد هویّت روان شناختی اندکی دارند، در عوض، آن ها به مظاهر طبقات اجتماعی و فرقه های سیاس بدل می شوند. درام از چگونگیِ گرفتار آمدن آن ها در یک روند تاریخی شکل می گیرد. یانچو از مطالعه و مکاشفه ی روح انسان در می گذرد و به تحلیل تاریخ و سیاست می پردازد. قدرت در نزد یانچو، شکل و تعریفی کلاسیک می گیرد، یعنی از بالا و توسطِ گفتمان مسلط که بر اُبژه ها اعمال می شودابژه هایی که در فرآیند دیالکتیک تاریخ و مبارزه ی سیاسی به سوژه هایی بدل می شوند که در مدیوم هنری و گفتمان رهایی برای مبارزه با دگر خود به روایت بازآفرینی دست می یازد. مقاومت، در پروسه ی تاریخ و دیالکتیک مبارزه، به سوی قیام موقعیّت ها راه می گشاید و طبقات اجتماعی به منزله ی ابژه-های مقاوم جایگزین فرد می شوند. در زبور سرخ (1971)، که شاهکار یانچو است، دوربین با زوم، پن و تراکینگ قربانیان و سرکوب گران را که انگار در فضای انتزاعی بسط و قبض یابنده ای شناورند، دنبال می کند. در این فیلم وقتی کسی می میرد، چه بسا دوباره زنده می شود با این تفاوت که گل سرخی به سینه دارد.
فیلم های یانچو، موشکافانه ترین بررسی را از ماهیّت قدرت به دست می دهند. در فیلم های جمع آوری و سکوت و فریاد، شرایط اساسی عبارت است از تسلط نامحدود یک گروه بر زندگی و سرنوشت گروهی دیگر و افراد درون آن است. در فیلم سرخ و سفید، ماهیّت مطلقِ قدرت بر جای خود باقی است ولی عامل آن به طور متناوب عوض می شود. تیتراژ فیلم جمع آوری، مجموعه ای از مظاهر قدرت را می نمایاند. طراحی دقیق از یونیفرم ها، سلاح ها، زنجیرها، تازیانه ها و دست بندها همراه با فرمان های اکیدِ قدم رو در جا! یانچو به ما نشان می-دهد که قدرت از راه تحقیر در ملأ عام و کنترلِ جزئیات جسم قربانی محقق می شود. در همین فیلم، قربانیان را مجبور می-کنند پیش از اعدام یا شکنجه به صف شوند و قدم رو بروند یا دایره هایی تشکیل دهند، لخت شوند، دراز بکشند یا در رودخانه شنا کنند. به عبارت دیگر، تن به تشریفات بی معنا بدهند صرفاً برای اینکه نشان دهند که به قدرت گردن نهاده اند. یانچو در فیلم جمع آوری، برای نخستین بار در سبکی تازه و در فضای نوعی باله ی بی روح و یخ زده، استفاده ای وهم آور از ظلم و بیدادگری و مکانیسم های همیشگی آن یعنی نفرت، خیانت، ترس و جنایت را به تصویر می کشد. زبان سینمای نوینی که یانچو به یاری دانشِ تئاتری و شناخت دیگر هنرها کشف و ابداع کرده، توانایی آن را دارد که رئالیسم و سمبولیسم، شعار و تفکّر و آئین های کهن و ایدئولوژی مسلط را یک جا و به شکلی باله گونه و سرشار از شور و رقص و موسیقی بگنجاند. و با تسلطی اعجاب آور دوربین را حتی تا 12 دقیقه در دل میزانسن های تئاتر باله گونه اش به حرکت در آورد، به نحوی که تصویر و حرکت، اسطوره و واقعیت و نرمی و خشونت دو روی یک سکه شوند.
فیلم های یانچو، موشکافانه ترین بررسی را از ماهیّت قدرت به دست می دهند. در فیلم های جمع آوری و سکوت و فریاد، شرایط اساسی عبارت است از تسلط نامحدود یک گروه بر زندگی و سرنوشت گروهی دیگر و افراد درون آن است. در فیلم سرخ و سفید، ماهیّت مطلقِ قدرت بر جای خود باقی است ولی عامل آن به طور متناوب عوض می شود. تیتراژ فیلم جمع آوری، مجموعه ای از مظاهر قدرت را می نمایاند. طراحی دقیق از یونیفرم ها، سلاح ها، زنجیرها، تازیانه ها و دست بندها همراه با فرمان های اکیدِ قدم رو در جا! یانچو به ما نشان می-دهد که قدرت از راه تحقیر در ملأ عام و کنترلِ جزئیات جسم قربانی محقق می شود. در همین فیلم، قربانیان را مجبور می-کنند پیش از اعدام یا شکنجه به صف شوند و قدم رو بروند یا دایره هایی تشکیل دهند، لخت شوند، دراز بکشند یا در رودخانه شنا کنند. به عبارت دیگر، تن به تشریفات بی معنا بدهند صرفاً برای اینکه نشان دهند که به قدرت گردن نهاده اند. یانچو در فیلم جمع آوری، برای نخستین بار در سبکی تازه و در فضای نوعی باله ی بی روح و یخ زده، استفاده ای وهم آور از ظلم و بیدادگری و مکانیسم های همیشگی آن یعنی نفرت، خیانت، ترس و جنایت را به تصویر می کشد. زبان سینمای نوینی که یانچو به یاری دانشِ تئاتری و شناخت دیگر هنرها کشف و ابداع کرده، توانایی آن را دارد که رئالیسم و سمبولیسم، شعار و تفکّر و آئین های کهن و ایدئولوژی مسلط را یک جا و به شکلی باله گونه و سرشار از شور و رقص و موسیقی بگنجاند. و با تسلطی اعجاب آور دوربین را حتی تا 12 دقیقه در دل میزانسن های تئاتر باله گونه اش به حرکت در آورد، به نحوی که تصویر و حرکت، اسطوره و واقعیت و نرمی و خشونت دو روی یک سکه شوند.