عارضه


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


قلب سیاه و دنیای رنگی

t.me/HidenChat_Bot?start=5727862654

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter




در صورت تمایل این پیام رو فوروارد کنید چنلتون تا من بر اساس وایب شما یک پک استیکر بسازم و بهتون تقدیم کنم.
از اینجا چک کنید


امروز خط آخر لیست آرزوهای بیست سالگی‌ام نوشتم : " از خاورمیانه که برگشتم رسیدگی می‌کنم".




یه سرچ ساده یوتیوب بزنید مانوک خدابخشیان یا روی خط اینستاگرام. برنامه جالبیه برای این شرایط.


جنگ لزوما با صدای موشک و تفنگ شروع نمیشه. جنگ میتونه خیلی آروم و بی سر و صدا در یک جامعه آغاز بشه و راه خودش رو پیش ببره، در حالی که اعضای اون جامعه به ظاهر درگیر زندگی معمولی هستند. احمق کسی هست که متوجه این جنگ نمیشه. وطن فروش هم همونه که ملت و هویت خودش رو برای صرفا زنده ماندن و وجود داشتن میفروشه. به چه قیمتی؟ روزی چندبار از خودت بپرس به چه قیمتی؟ که چی بشه ؟
یه دیالوگ بود تو فیلم متری شیش و نیم که خوب همه چیزو توضیح میده " من اگر چند دقیقه دیر رسیده بودن تموم کرده بودم . این عوضیا منو بردن زنده کردن که خودشون بکشن!"




میگویند گرگ به گله زده در حالی که سگ نگهبان گله از اولش گرگ بوده‌. میبینی؟ بیشتر نگاه ها متوجه اتفاقاتی‌ست که نتایج آنی دارند تا اتفاقات پیش پا افتاده‌ای با نتایج بلند مدت وحشتبار.
به هر جهت ، من تحلیل گر سیاسی و اجتماعی نیستم. من فقط یک آدم معمولی هستم که مابین سیاه ترین خطوط کتاب تاریخ زندگی می‌کند. من این روزها فقط تلاش می‌کنم ذهنم را آرام و منسجم نگه دارم ، اما نمی‌شود.
نه که قطعا ، اما احتمالا آخرین روزهایی‌ست که میتوانم کتاب مورد علاقه‌ام را بخوام یا آزادانه در شهر قدم بردارم. احتمالا این آخرین پروژه ای‌ست که با آرامش انجام میدهم یا آخرین نقاشی‌ای که با توجه به دغدغه های شخصی‌ام میکشم. این‌ها نه که حتما، اما احتمالا آخرین ها هستند.
من از جنگ نمیترسم، از روزهای پس از جنگ وحشت دارم. از مرگ نه که از زنده ماندن میترسم. از تمام چیزهایی که قرار است بیینم و تجربه کنم و بمانم. من می‌ترسم از اینکه یک بازمانده باشم و زندگی روی دستم وامانده باشد.


وضعیت داره طوری پیش میره که اگر همین فردا بیوفتیم بمیریم سود کردیم.








انگار که افسانه ها در خفا و بی صدا متولد میشن اما هرگز تبدیل به افسانه نمیشن، اگر به خودشون فرصت ندن! پس مهم نیست که از کجا و چطوری شروع می‌کنی. مهم نیست اگر با همون قدم اول به پله آخر نمیرسی. مهم اینه که شروع کردی و قدم برداشتی ! هنر زیستن یعنی صبر کردن و تجربه کردن مراحل. کل زندگی در مورد مسیره ، نه نتیجه.




او از روزهای غریبی آمده؛ از دل سطر های خاک خورده تاریخ. دیروز دیدم که نشسته پشت پنجره و چیزی مینویسد. پنجره ای زنگ زده در دل جنوب تهران. آخر برای یک معلم بازنشسته و تنها ، چه سرگرمی‌ای جز تماشای عبور غریبه ها در خیابان باقی مانده است؟
میگویند باکره است و هرگز زندگی‌اش را با کسی شریک نشده. هر وقت کسی از او می‌پرسیده چرا، می‌گفته چون هیچکس را آنچنان که باید نخواسته. او نه فرزندی دارد و نه رفت و آمدی.
تنها همدمش شعر هایی‌ست که سالهاست پشت همین پنجره می‌نویسد. شعر هایی که چاپ نشده‌اند و فکر نمی‌کنم قرار باشد چاپ بشوند. گرفتن مجوز برای این شعر ها جزو محالات است.
بگذریم. دیروز که مثل هر روز از سر کار بر می‌گشتم متوجه شدم چیزی درست نیست. او پلک نمی‌زد و دستانش تکان نمی‌خوردند. برایم عجیب بود پس رفتم و در زدم. کسی در را باز نکرد. من هم در را شکستم و سراسیمه سراغ پیرزن رفتم. روی میز مقابلش یک دفتر باز مانده بود. توی آن نوشته بود :
این آخرین شعری‌ست که برایش می‌نویسم. برای دختر جوانی که روزی خیال می‌کرد می‌تواند دنیا را تکان بدهد، اما حالا حتی نمی‌تواند بدن فرسوده خودش را تا تخت بکشاند.


تازه فهمیدی؟ زندگی ما اینجا بیشتر شبیه به یک جک هست. یعنی زنده بودن تو اینجا صرفا شکلی از وجود داشتن هست که هیچ ارزشی هم نداره.
البته که یکباره اتفاق نمی‌افته. به مرور زمان محدود تر و محدود تر میتونی زندگی رو تجربه کنی. کم کم دیگه حتی نمیتونی پا از خونه بیرون بگذاری ، چون ممکنه بری و برنگردی. ولی خب ، بعضی ها حاضر هستند این بها رو برای وجود داشتن بپردازند.
مسئله هم همینجاست. آیا بهای وجود داشتن به‌صرفه تر از بهای زندگی‌ست؟ فکر نمی‌کنم. تو آخر سر مجبوری که یک بهای سنگینی بپردازی ، پس حداقل برای چیزی بپرداز که بصرفه.


میدانی که ، دروغ نمیگویم. به هیچکس، الا خودم. گه‌گاهی در مورد خاطراتی که مثل لکه چربی روی دیوار مغزم مانده‌اند. این دروغ ها را انقدر وصله و پینه کرده‌ام که اگر به خود آنها بگویم ، باورشان می‌شود. شده‌ام مثل زنی که هرشب روی جسد بچه‌اش پتو می‌اندازد، مبادا سرما بخورد.
این کار دلگرمم می‌کند، یعنی دلگرمم میکرد. آخر فایده‌اش چیست؟
فایده آتش ، بدون هیزم فقط خاکستری‌ست که خودش را هم گرم نمی‌کند. این شد که روزی هفت-هشت ده بار با خودم تکرار می‌کنم
" خودت را گول نزن".
خوش به حال من ، چون دارد اثر می‌کند. بد به حال او، چون دارد اثر می‌کند.




ویژگی بارز حقیقت اینه که معمولا - نه همیشه - دلخواه ما نیست. پس اگر دیدی خیلی به دهنت شیرین اومده بدون یه جای کار میلنگه!


راهنمای دوری از دوستان مادرجنده....

20 last posts shown.

90

subscribers
Channel statistics