Forward from: افشار فرضی
حالا هی بیا و
برای مُرده ها
فلسفه بباف
روزهای
رنگ و رو رفته را
رفو کن
در گوش زمین
حال و روز زنده ها را
پچ پچ می کنی
که چه ؟!
اپرای خاموش مردگان
سمفونی ممتد سکوت است !
چرا قبول نمی کنی
همین بهانه های کوچک
مردی بزرگ را
از پا
در می آورد !
کمی آنطرف تر از
پیراهن مشکیات
جشن شادی رنگها برپاست !
تا تو به خودت بیایی
از خودم
رفته ام
باور کن !
افشارفرضی