اینکه پنجرهی اتاقمو باز میکنم و چراغارو خاموش میکنم و میرم زیر پتو و میزارم سرمای هوا لرز به جونم بندازه رو دوست دارم
میتونم چشمامو ببندم و خودمو جایی دورتر از این اتاق شیش متری تصور کنم
میدونی …تخیل مثل یه عادت میمونه که وقتی باهاش سازش کردی دیگه نمیتونی دوسش نداشته باشی.
دیگه نمیتونی ستایشش نکنی چون توی یه سری شرایط مثل بهترین دوستت به دادت میرسه و دستتو میگیره و بهت میگه :«هی نترس! من اینجام…ما جایی دورتر از کالبدت هستیم.»
این حس واقعا شگفت انگیزه…
میتونم چشمامو ببندم و خودمو جایی دورتر از این اتاق شیش متری تصور کنم
میدونی …تخیل مثل یه عادت میمونه که وقتی باهاش سازش کردی دیگه نمیتونی دوسش نداشته باشی.
دیگه نمیتونی ستایشش نکنی چون توی یه سری شرایط مثل بهترین دوستت به دادت میرسه و دستتو میگیره و بهت میگه :«هی نترس! من اینجام…ما جایی دورتر از کالبدت هستیم.»
این حس واقعا شگفت انگیزه…