همه کردنیها چو آمد به جای/ ز جای مهی برتر آورد پای
به فرّ کیانی یکی تخت ساخت/ چه مایه بدو گوهر اندر نشاخت
که چون خواستی دیو برداشتی/ ز هامون به گردون برافراشتی
چو خورشید تابان میان هوا/ نشسته برو شاه فرمانروا
جهان انجمن شد بر آن تخت او/ شگفتی فرو مانده از بخت او
به جمشید بر گوهر افشاندند/ مر آن روز را روز نو خواندند
سر سال نو هرمز فرودین/ برآسوده از رنج روی زمین
بزرگان به شادی بیاراستند/ می و جام و رامشگران خواستند
چنین جشن فرّخ از آن روزگار/ به ما ماند از آن خسروان یادگار
فردوسی. شاهنامه. برپایۀ چاپ مسکو. انتشارات هرمس. تهران: ۱۳۸۷. ج۱، ص ۲۰- ۲۱.
#گزیده #صبا_مدنی
@asmaaneh
به فرّ کیانی یکی تخت ساخت/ چه مایه بدو گوهر اندر نشاخت
که چون خواستی دیو برداشتی/ ز هامون به گردون برافراشتی
چو خورشید تابان میان هوا/ نشسته برو شاه فرمانروا
جهان انجمن شد بر آن تخت او/ شگفتی فرو مانده از بخت او
به جمشید بر گوهر افشاندند/ مر آن روز را روز نو خواندند
سر سال نو هرمز فرودین/ برآسوده از رنج روی زمین
بزرگان به شادی بیاراستند/ می و جام و رامشگران خواستند
چنین جشن فرّخ از آن روزگار/ به ما ماند از آن خسروان یادگار
فردوسی. شاهنامه. برپایۀ چاپ مسکو. انتشارات هرمس. تهران: ۱۳۸۷. ج۱، ص ۲۰- ۲۱.
#گزیده #صبا_مدنی
@asmaaneh