🔹چرا پیشرفت برای ما دشوار است؟
✍️آیدا
حداقل سه قرن گذشته از آخرین باری که ایران قدرتی بزرگ محسوب میشد و هم رفاه در جریان بود و هم از لحاظ تمامیت های ارضی
در ثبات بود
و اما چه شد که در دولت های بعدی ما شاهد فساد های فراوان بودیم،فساد، جنگ ،نا امنی ، کودتا های متعدد و جنگ داخلی و اختلاف بین پادشاهان که نتیجه آن ضعف ایران در تمامی زمینه هاییست که باید یک کشور ایده آل داشته باشد.
افراد نالایق بر سر تخت نشستند و افراد لایق به فجیح ترین شکل ممکن رفتند تا کسی دیگر فکر آبادانی به ذهنش نرسد
فکر هرکس که به آبادانی کشور خطور کرد یا ترور شد و یا از کشور خود رانده شد و ناچار به فرار شد.
و اما سوال اصلی این است که چرا اینگونه بستر آباد سازی مملکت به قیمت جان تمام میشود؟
چرا هرکس که قصد ساختن دارد نساخته جوری کارش را میسازند که نه نامی از آن بماند و نه دست رنجی
پس آیا این میتواند نقشه شوم افرادی باشد که کنار ما زندگی میکنند و از سفره ما میخورند؟
آنها نه میدانند وطن پرستی چیست و نه هیچ حس تعلق میکنند اما در عین حال همین ها هستند که برده موجودی خرابکار تر و مکار ترند
روباهی پیر که نه میداند بشر چیست و نه انسانیت را میشناسد اون فقط میخورد
میخورد و میخورد.
پس این جانور مکار است که هرکس بر خلاف منافع آن بایستد او را نیز تکه و پاره میکند.
پس میتوان نتیجه گرفت شاید اینکه ما مدت طولانیست که در حالتی مانده ایم که انگار نه کسی خوی وطن پرستی دارد نه انگار کسی خود را ایرانی میداند این است که نگذاشتند کسی بماند که این حس را به ارث بگذارد!
اکنون که روباه پیر از خوردن سیر گشته در نظر دارد تا طعمه بعدی خود را آماده کند
و شکار آن دیر یا زود به کام مرگ میرود
امروز
شیر ما نیز خسته و زخمیست
شیر جوانی که قرن ها بر جهان میتاخت اکنون به چنین مرتبه ای رسیده است وگرنه سلطان جنگل را چه به باخت از روباه پلید؟!
🔸حزب ملی عصر ایران
یک تن برای همه، همه برای یک تن
✍️آیدا
حداقل سه قرن گذشته از آخرین باری که ایران قدرتی بزرگ محسوب میشد و هم رفاه در جریان بود و هم از لحاظ تمامیت های ارضی
در ثبات بود
و اما چه شد که در دولت های بعدی ما شاهد فساد های فراوان بودیم،فساد، جنگ ،نا امنی ، کودتا های متعدد و جنگ داخلی و اختلاف بین پادشاهان که نتیجه آن ضعف ایران در تمامی زمینه هاییست که باید یک کشور ایده آل داشته باشد.
افراد نالایق بر سر تخت نشستند و افراد لایق به فجیح ترین شکل ممکن رفتند تا کسی دیگر فکر آبادانی به ذهنش نرسد
فکر هرکس که به آبادانی کشور خطور کرد یا ترور شد و یا از کشور خود رانده شد و ناچار به فرار شد.
و اما سوال اصلی این است که چرا اینگونه بستر آباد سازی مملکت به قیمت جان تمام میشود؟
چرا هرکس که قصد ساختن دارد نساخته جوری کارش را میسازند که نه نامی از آن بماند و نه دست رنجی
پس آیا این میتواند نقشه شوم افرادی باشد که کنار ما زندگی میکنند و از سفره ما میخورند؟
آنها نه میدانند وطن پرستی چیست و نه هیچ حس تعلق میکنند اما در عین حال همین ها هستند که برده موجودی خرابکار تر و مکار ترند
روباهی پیر که نه میداند بشر چیست و نه انسانیت را میشناسد اون فقط میخورد
میخورد و میخورد.
پس این جانور مکار است که هرکس بر خلاف منافع آن بایستد او را نیز تکه و پاره میکند.
پس میتوان نتیجه گرفت شاید اینکه ما مدت طولانیست که در حالتی مانده ایم که انگار نه کسی خوی وطن پرستی دارد نه انگار کسی خود را ایرانی میداند این است که نگذاشتند کسی بماند که این حس را به ارث بگذارد!
اکنون که روباه پیر از خوردن سیر گشته در نظر دارد تا طعمه بعدی خود را آماده کند
و شکار آن دیر یا زود به کام مرگ میرود
امروز
شیر ما نیز خسته و زخمیست
شیر جوانی که قرن ها بر جهان میتاخت اکنون به چنین مرتبه ای رسیده است وگرنه سلطان جنگل را چه به باخت از روباه پلید؟!
🔸حزب ملی عصر ایران
یک تن برای همه، همه برای یک تن