عتیق‌الحسین


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


تتعاليٰ‌روحيٰ‌بـِك؛
و‌اما‌حسین‌بود‌که‌ناجی‌همگان‌شد!
دلتنگ‌کربلای‌حسین.
ناشناس:
https://t.me/HarfinoBot?start=atigh_hoseyn
شناس:
@atighhoseynbot
آرشیو:
https://t.me/archive_atigh

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


ممنون✨
حتما
انشاءالله تا چالش‌های بعدی و اگر الان شد این چالش هم برای شما آماده میکنم ✨


[به خونه برگردیم ..] | 1:04


زندگیم
مزش
به
همین
یا حسینِ






.


آسمان دل

در آسمان دل من،
ابرهایی از بی‌قراری و آرامش همزمان در حال عبورند.
گاهی ابرهایی سیاه و سنگین،
که گویی غم‌ها را به دوش می‌کشند،
و گاهی دلی آرام و صاف که همچون آسمان آبی بی‌پایان است.

آسمان دل من همیشه در حال تغییر است،
گاه بارانی از یادها می‌بارد،
گاه پر از نور از امیدهایی که هر روز طلوع می‌کنند.
در دل این آسمان،
ستاره‌هایی هستند که هرکدام یک آرزو و یک راز دارند.

این آسمان به‌طور مدام در حال گشودن دروازه‌هایی است به سمت افق‌های ناشناخته،
هر لحظه در جستجوی آرامش و حقیقت،
که در آن نقطه‌ای دور از دسترس پنهان است.

آسمان دل من،
همچون پرنده‌ای مهاجر،
دنبال مکانی است که به آن تعلق داشته باشد،
اما شاید،
هر کجا که باشد،
برای همیشه در جستجوی خودش باقی خواهد ماند.

✍🏻 عتیق الحسین

برای @bafriiinn


سرزمین زنده (بل أحیاء)

بل أحیاء،
سرزمینی که زیر پایش خاک نیست،
بلکه یک دریا از زندگی و امید است.
هوا، نه از هوای ساده‌ی روزهای بی‌خبر،
بلکه از عطر گل‌هایی است که هر لحظه در دلش شکوفا می‌شود.

اینجا، زمین مانند مادری مهربان،
با دستانش لحظه‌لحظه جوانه‌ها را در دل خود می‌کارد،
و در آغوشش می‌پروراند،
تا درختانی بلند و شگفت،
از شاخ و برگ‌هایشان سرود زندگی سر دهند.

سرزمین زنده،
آنقدر زیباست که می‌توان آن را به چشم یک تابلو نقاشی دید؛
هر رنگ و هر بُعد،
حکایت از روایتی دارد که در هیچ کتابی نمی‌خوانی.
هر کوچه و هر خیابانش،
همچون رودی آرام،
عشق و امید را به دل می‌سازد.

در اینجا،
حتی سکوت،
شبیه به زمزمه‌ای است که در دل شب،
در گوش گوشه‌های تاریخ پنهان شده و هنوز هم برای کسانی که می‌فهمند، طنین‌انداز است.

✍🏻 عتیق الحسین

برای @bel_aehya


آلاء؛ پناه واژه‌ها

گاهی بعضی واژه‌ها،
نه برای گفتن‌اند،
نه حتی برای نوشتن...
فقط برای اینکه جایی باشند،
پنهان میان خط‌خطی‌های قلبی که
سال‌هاست دلش تنگ است،
بی‌آنکه بداند دقیقاً برای چه...

آلاء، جایی‌ست برای این واژه‌ها…
پناهِ جمله‌هایی که هیچ‌وقت
فرصت شنیده شدن نداشتند.

✍🏻 عتیق الحسین

برای @alla_chanel


نفس،
همان نسیمی که در دل شب‌ها می‌وزد،
گاهی آرام و گاهی تند،
هر بار که وارد می‌شود،
با خودش دنیایی از حس‌ها و رازها می‌آورد.

نفس من،
یک بار در تو جا می‌ماند و دوباره بیرون می‌رود،
مثل ساکن شدن در دنیایی که نمی‌شناسی و رها شدن در لحظه‌ای که از دست می‌رود.
گاهی نفس به من یادآوری می‌کند که هنوز زنده‌ام،
که هنوز باید ادامه دهم،
که هنوز در جریان هستم.

اما این نفس گاهی در پیچ و خم‌های ذهن،
گم می‌شود،
در غبار اندوه‌ها و ابهام‌ها،
و بعد از مدتی،
باز می‌آید،
و اینبار با خود، باری از آرامش می‌آورد.

نفس،
چگونه می‌شود در هر دم و بازدم،
احساس کرد که به چیزی بیشتر از نفس‌های روزمره تعلق داریم؟
چگونه می‌شود در این نفس‌ها،
لحظات ابدی زندگی را یافت؟

✍🏻 عتیق الحسین

برای @abell_ir


قمر عشق
در شب‌های بی‌پناهی،
در دلِ ظلمت و تاریکی‌ها،
چشمان تو، ابوالفضل،
مثل ماهی روشن،
روشن‌تر از همه ستارگان آسمان،
در دل شب، راهی می‌ساخت.
قمر عشق،
تو در دل شب،
در کنار برادر،
برای حق ایستادی،
نه ترسی از دشمن داشتی
و نه یادی از خود.
عشقِ تو،
چشمه‌ایست که هر لحظه
دل‌های عاشق را سیراب می‌کند،
و نامت،
آوای جاودانه‌ای‌ست
که در گوشِ تاریخ تکرار می‌شود.
✍🏻 عتیق الحسین

برای : @Qamar_ul_Ishq


نوشته‌هایی بر فراز احساسات قلبم

گاهی کلمات، بال در می‌آورند...
می‌نشینند بر فراز احساسم،
بر لبه‌ی تپش‌های قلبی که
گاهی آرام است،
گاهی طوفانی.

نوشته‌هایم،
مثل پرنده‌هایی‌اند که از دل برمی‌خیزند
و بی‌اجازه، روی کاغذ می‌نشینند.
نه برای دیده شدن،
نه حتی برای خوانده شدن،
فقط برای اینکه سبک شوم…
سبک از بار حس‌هایی که
بی‌صدا گریه می‌کنند.

✍🏻 عتیق الحسین

برای @sha_raz


نوشته‌ها

گاهی «نوشته‌ها» شبیه نفس کشیدن‌اند،
بی‌آنکه بفهمی از کجا آمده‌اند،
خودشان روی کاغذ می‌نشینند،
از دل، از جان، از یک جایی که همیشه ساکت مانده بود.

نوشته‌ها، نجوای روح‌اند وقتی دهان از گفتن بازمی‌ماند...
دردهای بی‌نام، عشق‌های بی‌سرانجام،
آرامش‌های کوتاه، آشوب‌های پنهان.

هر نوشته، تکه‌ای از من است
که در کلمه‌ها جا مانده؛
شاید برای کسی دیگر،
شاید فقط برای خودم
وقتی سال‌ها بعد، برگردم و بخوانمشان
و بفهمم: من در نوشته‌هایم نفس می‌کشم.

✍🏻 عتیق الحسین

برای @nabtarinematnha


انبار مخفی نامه‌های گمشده

در گوشه‌ای از دل، یک انبار مخفی وجود دارد،
جایی که نامه‌های گمشده‌ام سال‌هاست در آن خوابیده‌اند.
نامه‌هایی که هیچ وقت به مقصد نرسیدند،
نامه‌هایی که در میان بی‌توجهی‌ها و روزهای پر از شلوغی،
فراموش شدند.

این نامه‌ها دیگر خط و کلامی ندارند،
فقط یک بارقه از احساسات و کلمات ناتمام در آن‌ها باقی‌مانده است.
اما در سکوت شب،
گاهی یکی از آن‌ها از گوشه ذهنم بیرون می‌آید
و برای لحظاتی همه چیز را یادآوری می‌کند؛
حس‌هایی که در میان روزمرگی‌ها گم شدند.

هر نامه، یک دنیای متفاوت داشت،
اما حالا در این انبار مخفی،
همه در کنار هم آرام گرفته‌اند.
گاهی فکر می‌کنم که شاید هیچ وقت قرار نبوده‌اند خوانده شوند،
بلکه باید گم می‌شدند تا باز در دل یادها جایی پیدا کنند.

✍🏻 عتیق الحسین

برای @ambarnameh


متغیری از احوالاتِ نامعلوم

در این لحظاتِ نامعلوم، همه چیز در حرکت است،
مثل یک متغیر که هیچ وقت ثابت نمی‌ماند.
احوالاتِ قلبم گاهی آسمان را می‌جوید،
و گاهی زمین را.
هیچ‌جا نیستم، اما همه جا هستم.

در این بی‌پایانی، به دنبال چیزی می‌روم
که شاید هیچ وقت پیدا نشود،
اما در همین حرکت‌ها،
خودم را می‌بینم.
و شاید همین برای آرامش کافی باشد.

✍🏻 عتیق الحسین

برای @Meraa_aj


لحظات

اون زمان‌های کوچکی که به سرعت می‌گذرند،
اما در دلش، دنیای بی‌پایانی از احساسات جای گرفته.
گاهی یک لحظه کافیست تا تمام دنیا تغییر کنه،
یک لبخند، یک نگاه، یک نفس...
همین‌هاست که زندگی رو به یادگار می‌سازه.

لحظات، همون‌هایی هستند که در دل شب،
با تنها بودن‌مون، باز هم به ما گفته می‌شه
که ما همیشه با هم هستیم.
در هر لحظه، دنیا می‌تونه معنای جدیدی پیدا کنه
و می‌فهمیم که لحظات کوچک، بیشتر از هر چیزی ارزش دارند.

حالا می‌فهمم،
لحظات، مثل دانه‌های باران هستند
که هر کدومشون به زمین می‌رسند
تا خاطراتی زیبا رو بسازند.
به همین سادگی و شیرینی، همیشه در دل‌مون باقی می‌مونند.

✍🏻 عتیق الحسین

برای @my22ha


آرامش‌بخش

دلم همیشه به دنبال چیزی می‌گرده که بتونه دلشوره‌ها رو برطرف کنه
یه چیز که وقتی بهش فکر می‌کنم،
تمام دردها و ترس‌ها رو از دلم بشوره
و بره...
تو مثل همون آرامش‌بخشی که در دل شب میاد و
بی‌صدا همه‌چیز رو از نو می‌سازه.

گاهی وقت‌ها فکر می‌کنم،
شاید در همین سکوت‌هایی که دور خودم می‌سازم
همین آرامش‌بخش‌ها رو پیدا می‌کنم،
تو، که در دل هر لحظه، با نگاهت
تمام شک و تردیدها رو از دل من پاک می‌کنی.

آرامش‌بخش من،
نه در دوری از دنیا،
که در وصل به توست.
تویی که در تمام خستگی‌ها،
دستم رو می‌گیری و می‌گویی:
«نگران نباش، این دنیا هیچ‌وقت نمی‌تونه تمام آرامشت رو بگیره.»

✍🏻 عتیق الحسین

برای @aryha128


امید...

امید،
اون نخ نازکیه که از دل شب، آفتابو می‌کشه بیرون
اون دونه‌ی کوچولوییه که زیر خاک تاریکی،
بدون صدا،
بدون دیده شدن،
داره ریشه می‌دونه، داره قد می‌کشه…

امید،
یه نجواست
که وسطِ گریه‌هات می‌گه:
«بلند شو، هنوز تموم نشده…»

امید یعنی
با یه دل شکسته،
بازم رو به آسمون لبخند بزنی
و بگی:
من می‌دونم… هنوز معجزه جا داره.

✍🏻 عتیق الحسین

برای @pariileather


دلمو گذاشتم کفش‌داری شماره چهار
پا گذاشتم تو صحن
صحنِ تو،
که بوی غیرت می‌ده،
بوی امان...

باد، آروم می‌خوره به صورتم
صدای قدم‌های زائرا، با دل‌هامون حرف می‌زنه
و من...
با هر قدم، یه سلام تو دلم می‌چرخونم:

السلام علیک یا اباالفضل العباس...

نگاه می‌کنم به گنبد طلایی‌ت
به علم‌هایی که رو دوش مردم بالا و پایین می‌رن
و می‌گم:
آقا...
اگه همه‌ی درا بسته شه،
اگه هیچ‌کس صدامو نشنوه
اگه دل‌م از همه‌جا ببُره
میدونم فقط یه دره که همیشه بازه...
در تو
در پناه تو
در آغوشی که حتی بی‌دست،
بزرگ‌ترین تکیه‌گاه دنیاس...

✍🏻 عتیق الحسین

برای @khodae_giso_110


مشوش؛

ذهنم…
مثل اتاقی‌ست که سال‌ها کسی درش را باز نکرده،
پر از تار عنکبوتِ فکرهای نیمه‌کاره،
پر از سایه‌های مبهمی که
نه میرن،
نه کامل ظاهر می‌شن…

شب که میشه،
صدای زمزمه‌ها بلندتر میشه
افکار مثل مورچه‌هایی که بی‌اجازه می‌خزن توی مغزم،
میان… می‌دَوَن… نیش می‌زنن…
و من فقط نگاشون می‌کنم
بی‌هیچ قدرتی برای فرار
ذهنم خسته‌ست
از حجم حرف‌های نگفته
اشک‌های نریخته
از سکوت‌هایی که مثل پتک می‌کوبن رو روح و روانم…

کاش می‌شد
یه لحظه… فقط یه لحظه
کلید این ذهن مشوش رو پیدا کنم
در رو باز کنم
نور بیاد…
و همه‌ی این صداهای درهم
ساکت شن…

✍🏻 عتیق الحسین

برای @moshavesh128

20 last posts shown.

114

subscribers
Channel statistics