آواز قو


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


بی‌تو چون سرزمین قحطی‌زده، هر روز در انتظار باران بودن...

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


به راه زدم،
کفش‌های سنگی را
و کفش‌ها
فراتر از راه؛ می‌رفتند،
به جاده‌های دور
و برعکس،
به خاطراتی که
تمام نشد

به راه زدم،
و هنوز،
از مسافرت این پسربچه
کم نشد.
دیوانه‌وار
قدم می‌زنم،
نه به رسیدن فکر می‌کنم،
نه به ماندن.

آصف‌علی نیکزاد

https://t.me/avazi_qo




سکوت

سکوت،
زبانِ سنگ است،
سرد،
ثابت،
سنگین.
گوشه‌ای می‌نشیند،
نگاه می‌کند،
اما نمی‌گوید.
حرف‌های درونش،
نهفته در رگه‌های خاموشِ زمان،
در ترک‌های نامرئیِ دیوار،
در میانِ زخم‌هایی که
هیچ‌گاه بسته نمی‌شوند.
سکوت،
راز را می‌بلعد،
اما فاش نمی‌کند.
سکوت،
پُر از حرف‌هایی‌ست
که جایی برای گفتن ندارد،
با نگفتن‌اش سخن می‌گوید.



آصف‌علی نیکزاد

https://t.me/avazi_qo


حاجی‌نجیب‌الله

هوای ابری‌‌ است، آسمان خاکستری.
برف‌پاک‌کن‌ها همچون رقصنده‌ای بی‌خواب، بر شیشه بازی می‌کنند. انگشتانم پنجره را پاک می‌کنند، تا شاید ازین قاب مه‌گرفته، زیبایی نهفته در مسیر را بهتر ببینم.
از سنمگان عبور کرده ایم، با حاجی نجیب‌الله رشته سخن را گشوده‌ام، من شنونده‌ای آرام، او قصه‌گوی شهری که در دل‌کوه‌ها نفس می‌کشد، او از بغلان است و خاک این‌دیار را مثل کف دست‌اش می‌شناسد، از همین رو در مورد این شهر می‌پرسم، شهری که زمین‌های زرخیزش نماد فراوانی و کارخانه‌های صنعتی‌اش نماد پیشرفت است.
به تنگه تاشقرغان نزدیک می‌شویم،
بناهای کوهی و سربه‌فلک دو طرف جاده را نهایت زیبا ساخته است، تنگه‌ای که در آن نسیم خنک از سینه کوه می‌تراود و با هر وزشی حس جاودانگی به آدم می‌بخشد، واقعا حیرت‌انگیز  است، تاشقرغان را  نماد استقامت و ایستادگی در برابر گذر زمان می‌دانم که سخت دیدگان ما را مجذوب کرده است به اتفاق دوستانم از موتر پایین می‌شویم و با عکاسی  از خودمان پذیرایی می‌کنیم، دوربین‌هایمان همچون شکارچیان ماهر این لحظات را اسیر می‌کنند.
اما زمان، بی‌رحم‌تر از آن است که  در این بهشت کوچک، بیش از این توقف کنیم.
راهی بلخ می‌شویم،  تنگه با همه شکوهش، پشت سرمان جا می‌ماند.
به ادامه مسیر از حاجی نجیب‌الله درباره تاریخ‌چه کارخانه‌جات می‌پرسم. او با صدایی آرام، قصه‌های قدیمی را زنده می‌کند از فابریکه‌ها که در دوره داوودخان و ظاهرشاه بنا شدند، از بندر تاشقرغان که به بلخ پیوست و سپس بعد از سقوط جمهوریت دوباره به سمنگان پیوست، از دو بغلان که همچنان در گذر زمان، چالش‌هایشان را بر دوش می‌کشند.
و همین‌‌طور  اوضاع معیشتی مردم بغلان و عواید زراعتی و صنعتی مرکز صحبت ماست،
صدای حاجی نجیب، همچون نسیمی است که پرده‌های ذهنم را کنار می‌زند و مرا به دل تاریخ می‌برد.
مقصد نزدیک است.
احساس رضایتی در دلم می‌جوشد،
از اینکه خود را مامور پرسش و شنونده بودن کردم.
به یاد جمله‌ای معروف می‌افتم:
"بپرس تا پاسخ داده شود، دعا کن تا اجابت شوی"
به پایان مسیر  می‌رسیم، اما خاطرات‌اش همچون آثاری جاودان باقی خواهند ماند.

آصف‌علی نیکزاد

2024, 21, نوامبر


https://t.me/avazi_qo


سوت موتر

گل صبح است، در حال سفر، جاده‌ای طولانی را پیش رو داریم، بی‌آنکه از آینده بدانیم مسیر را  می‌پیماییم. چند کیلومتر را طی نموده‌ایم و در حسین‌خیل هستیم، ناگهان صدای گوش‌آزاری از درون موتر آرامش را می‌رباید. صدا گم‌شدنی نیست و در گوش‌هایمان زنگ می‌زند. موتروان موتر را متوقف می‌کند. علت را نمی‌‌یابد و دوباره حرکت می‌کنیم. با این‌حال، صدای گوش‌آزار همچنان در فضا طنین‌انداز است. بله، موتر عارضه‌ای پیدا کرده است. مستری‌خانه‌ها هنوز بسته‌ است و ما در انتظاریم تا دوکان‌ها باز شوند.

  توقف فرصتی‌ست برای بازبینی مسیر زندگی. این یک مثال کوچک است از چیزی بزرگتر؛ آیا تا پیش از این که صدای سوت و گوش‌آزار موتر به گوشم برسد؛ قدر آرامش فضای موتر را می‌دانستم؟ از خود می‌پرسم، آیا در این جاده‌ی پر از دغدغه زندگی توانسته‌ایم قدردان لحظات و فرصت‌هایی باشیم که باز نخواهند گشت؟ آدم تا چیزی را از دست ندهد، قدردان آنچه دارد نیست. این را بارها تجربه کرده‌ام. لحظاتی که چون دریای بیکران در زندگی‌مان محیا بوده‌اند، اما ما غفلت کرده‌ایم.

عصر است، آفتاب در حال غروب، طبیعت و جاده‌های پرپیچ‌‌وخم در دل کوه‌ها  برای عکاسی خودنمایی می‌کرد، ثبت خاطره کردیم.
در بازگشت از مسیر، ازدحام جمعیت کنار جاده را می‌بینیم آنجا دو موتر تصادف کرده و هردو طرف آسیب‌ دیده است. درنگ می‌کنم و  بیشتر پی می‌بریم  که آینده هیچ‌گاه قابل‌پیش‌بینی نیست.
تا زمانی که سلامتی و عمر هست، باید داشته‌ها را غنیمت شمرد.


آصف‌علی نیکزاد

20، نوامبر

https://t.me/avazi_qo


به احرار نازنینم!

ام‌روز یک‌شنبه است، درحال رفتن به خانه‌ام، جاده‌ها و کوچه‌ها تماشایی است، چترِ بی‌ستون امرروز هم پیاپی می‌بارد، من خیس بارانم. چند خبر خوب دارم، مثلا؛ شنیدم چشمه‌ای زادگاهم بعد‌ از بیست‌سال خشکی دوباره سرایز شده، تیم فوتسال سرزمین‌ام برای اولین‌بار به جام‌جهانی صعود کرد و ثمره‌ی چند ماه زحمتم اندکی به بار نشست... می‌دانی! این‌ها درین وخامت اوضاع خبرهای خوب است؛ اما در مقابل شادیِ لحظه‌ای دیدن‌ و ساعتی حرف‌زدن‌ات هیچ‌ است هیچ.
نمی‌دانم چقدر دور افتاده‌ایم و چند یک‌شنبه می‌گذرد که کوچه‌های محله¹ را یک‌جا قدم نزدیم.
اما، نبودت خلایی‌ست که سخت بر روانم لنگر انداخته‌ است، کاش می‌شد؛ اتفاقی طنین صدا و سخن‌های شیرین‌ات‌  گوش‌هایم را نوازش کند.
راست‌اش، بیش از هرزمان در هیاهوی آدما و اشیا گیرم، هر قدر تسبیح عمر دانه‌هایش را می‌شمارد، ظاهراً اجتماعی‌تر، لیک؛ به‌ همان‌‌ پیمانه خوش‌‌ و بش‌گر و تنها‌تر می‌شوم.
یادت است؟ که، برچسپ محافظه‌کاری و محتاط‌بودن را به من‌ می‌زدی؟
آره! هنوزم چنانم.
اما نه در مقابل شما.
احرار! هیچ‌کس هم‌پای رفاقت و آگاه‌ بر احوالم (تو) نمی‌شود. باید باشی تا سخن بگوییم به همین دلیل برایت می‌نویسم احرار. 

پی‌نوشت: (محله¹) نام مکانی است در شهر هرات.

2, May، 2024

آصف‌علی نیکزاد

https://t.me/avazi_qo


پگاه است، دیدرسم زیر پلک پنهان، همه‌جا تاریک، عمداً خواسته‌ام خبری از روشنایی نباشد.
جز سیاهی، چیزی نمی‌بینم، بیشتر تعلل می‌کنم، برای لحظه‌ای که چشمانم را باز کنم و تصاویر اجسام در برابرم بایستند.
با باز‌کردن چشمانم، ذوق‌زده  از ته‌دل خداوند را شکر می‌کنم.
همین‌طور به ساعت فکر می‌کنم، به زمان، که چگونه امروز را هدفمندتر به شب برسانم.
از مهمان‌خانه تا بازار پل‌خمری، اشیا با من حرف می‌زنند. رفتار جوان‌ها، نگاه کاسب‌کاران،
همه و همه را از زاویه‌ای دیگر می‌بینم.
مهربانی خداوند، امکانات بی‌کرانش، مرا متحیر ساخته است.
زیبایی و قدرت جوان‌ها، شیرین‌زبانی کودک پکوره‌فروش، آب‌ها و دریاچه‌‌ی پل‌خمری،
درختانی که هنوز سبزند، همه و همه نشانه‌ است.

کنار جاده، پیرمردی ضعیف، دست به گدایی زده است.
می‌لرزم، اگر روزی من هم به این سن و سال برسم، بی‌هیچ دستاورد مادی و  معنوی، چگونه پاسخ‌گو باشم؟
پاسخ‌گوی سلول‌های بدنم! پاسخ‌گوی خدایی که مرا آفرید!
آن‌هنگام؛  نه نشاط جوانی  هست، نه فرصتی برای جبران.
(اهمال‌کاری و بیهودگی) تاوانی دارد که با حسرت و اندوه پرداخته می‌شود.

آصف‌علی نیکزاد

https://t.me/avazi_qo


گرگ‌ زخمی!
زوزه نکش، مهتاب گوش‌ دارد.
شب، ستاره دارد.
اگر درد داری، به شب‌، سیاه نگو؛ بنفش بگو!
ونگوک را دیدم؛ در دلِ خستگی و نگاه‌های بی‌پاسخ، خودش‌ را به شب سپرد.
در سکوت مطلق، با نور‌ کمِ ستاره‌ها، بر فراز رن، امید را زرین کشید.
او می‌دانست که بعدِ تاریکی نور می‌رسد.

آصف‌علی نیکزاد

https://t.me/avazi_qo






پس از زندگی!
چگونه مرور خواهیم کرد روزهای را که نفس داشتیم؟
عجب‌ روزهای بود!
خاطراتِ عشق، رفیق، مادر...

https://t.me/avazi_qo






🌀 #موزیک_مانترا ی تبتی:
اُم مانی پادمه هوم 

💎 یکی از مانتراهای بسیار قوی بودایی که هدف آن رسیدن به روشن ضمیری می باشد.


من افغانستان تو هستم...










خزان

خزان پر از رمز و راز‌ است، برای هرکس حکایتی دارد.
شاید تنها افتادن که نتیجه‌ی عشق باشد افتادن برگ‌های درخت‌ است ‌که‌ از سر دلتنگی به پابوس زمین می‌ریزد. شایدم فصل‌ دورنگی
و یا هم فصل آزادی و انتخاب؛ انتخاب‌ رنگ‌های زرد، سرخ، قهویی و نارنجی!
اما برای من؛ فصل بودن‌ها و نبودن‌ها
داشتن‌ و نداشتن‌هاست.
برگ های زرد حکایت از دوری و صبوری
و رنگ نارنجی به زود رنجی و بهانه گیری‌های یک‌ عاشق، زیبایی و ساده‌گی‌اش به زیبایی‌تو
سردی‌اش‌‌ نشان از فاصله‌ها، و گرمی‌اش وقتی‌که نزدیکی.
این یک فصل‌ عاشقانه است که، مرا عاشق می‌کند و باران عاشق‌تر!
تصور کن تو‌باشی و باران خزانی
دگر واویلا...
و غم انگیز است، وقتی که چشم به راهم و هم‌رنگ برگ‌های پژمرده.
و غم‌انگیزتر وقتی که‌باشی و من تمام خیابان‌های پر از برگ را تنها  قدم بزنم.

آصف‌علی_نیکزاد

https://t.me/avazi_qo

20 last posts shown.

43

subscribers
Channel statistics