حاجینجیبالله
هوای ابری است، آسمان خاکستری.
برفپاککنها همچون رقصندهای بیخواب، بر شیشه بازی میکنند. انگشتانم پنجره را پاک میکنند، تا شاید ازین قاب مهگرفته، زیبایی نهفته در مسیر را بهتر ببینم.
از سنمگان عبور کرده ایم، با حاجی نجیبالله رشته سخن را گشودهام، من شنوندهای آرام، او قصهگوی شهری که در دلکوهها نفس میکشد، او از بغلان است و خاک ایندیار را مثل کف دستاش میشناسد، از همین رو در مورد این شهر میپرسم، شهری که زمینهای زرخیزش نماد فراوانی و کارخانههای صنعتیاش نماد پیشرفت است.
به تنگه تاشقرغان نزدیک میشویم،
بناهای کوهی و سربهفلک دو طرف جاده را نهایت زیبا ساخته است، تنگهای که در آن نسیم خنک از سینه کوه میتراود و با هر وزشی حس جاودانگی به آدم میبخشد، واقعا حیرتانگیز است، تاشقرغان را نماد استقامت و ایستادگی در برابر گذر زمان میدانم که سخت دیدگان ما را مجذوب کرده است به اتفاق دوستانم از موتر پایین میشویم و با عکاسی از خودمان پذیرایی میکنیم، دوربینهایمان همچون شکارچیان ماهر این لحظات را اسیر میکنند.
اما زمان، بیرحمتر از آن است که در این بهشت کوچک، بیش از این توقف کنیم.
راهی بلخ میشویم، تنگه با همه شکوهش، پشت سرمان جا میماند.
به ادامه مسیر از حاجی نجیبالله درباره تاریخچه کارخانهجات میپرسم. او با صدایی آرام، قصههای قدیمی را زنده میکند از فابریکهها که در دوره داوودخان و ظاهرشاه بنا شدند، از بندر تاشقرغان که به بلخ پیوست و سپس بعد از سقوط جمهوریت دوباره به سمنگان پیوست، از دو بغلان که همچنان در گذر زمان، چالشهایشان را بر دوش میکشند.
و همینطور اوضاع معیشتی مردم بغلان و عواید زراعتی و صنعتی مرکز صحبت ماست،
صدای حاجی نجیب، همچون نسیمی است که پردههای ذهنم را کنار میزند و مرا به دل تاریخ میبرد.
مقصد نزدیک است.
احساس رضایتی در دلم میجوشد،
از اینکه خود را مامور پرسش و شنونده بودن کردم.
به یاد جملهای معروف میافتم:
"بپرس تا پاسخ داده شود، دعا کن تا اجابت شوی"
به پایان مسیر میرسیم، اما خاطراتاش همچون آثاری جاودان باقی خواهند ماند.
آصفعلی نیکزاد
2024, 21, نوامبر
https://t.me/avazi_qo