مادری پیر مرا،
نکتهای زیبا گفت !
از بد دنیا گفت !
گفت طاووس مشو
که به عیبت خیزند،
گر شوی شعله شمع،
زیر پایت ریزند !
گفت: پروانه مشو،
که به سرگردانی،
لای انگشت کتاب،
سالها میمانی !
نه زمین باش نه خاک،
که تو را خوار کنند،
وانگهی ذهن تو را،
پر ز مرداب کنند !
آسمان باش که خلق،
به نگاهت بخرند !
وز پی دیدن تو،
سر به بالا ببرند
«نمیدونم از کی»