حواسِ خویش بگشا، کاین جهان پر ز نشان است
هر آنچه در رهت افتد، ز لطفِ دوست عیان است
ستاره گر فرو افتد، مپندارش زوال است
چراغِ راهِ جانت، ز آسمان تا بیکران است
چو حق راهی نهادت پیش، مگردان روی از آن
نه چپ رو، نه راست رو، که راهِ دوست همان است
ز شکر افزون شود نعمت، چنین فرمود آن جانان
که هر دل کز شکر آکندهست، پذیرایِ جهان است
اولین شعرم؟
احتمالا خیلی اشکال داره ولی خوب
«نائو»