قسمت چهارم
چند هفته از آن روز گذشت و مورفو دیگر همان پروانه سابق نبود. زندگیاش همچنان در جریان بود، اما دیگر هیچ چیزی در آن به صورت بیهدف و بیمعنا دیده نمیشد. هر پرواز او یک کشف جدید بود. مورفو میدانست که هر لحظه از زندگی به تنهایی مهم است و هیچچیز نمیتواند بیمعنا باشد.
یک روز، در دل زمستان، مورفو دوباره دختر را در همان مکان قدیمی دید. او در کنار درختی ایستاده بود و برفهای ریز از آسمان میبارید. این بار، نگاه دختر به پروانه پر از درک و آرامش بود.
دختر سلامی گفت و نگاهی به مورفو انداخت. «چه خبر؟»
مورفو با لبخند جواب داد. «زندگی همانطور که هست، زیباست.»
دختر به او نگریست و گفت: «پس همهچیز خوب است؟»
«بله، درست است. همهچیز خوب است، چون حالا میفهمم که هیچچیز بیهدف نیست. زندگی، پرواز، هر لحظه—همهچیز بخشی از همان جریان بزرگ است.»
دختر لبخند زد و سرش را به آرامی تکان داد. «زندگی همینه، درست میگی. تغییر، حرکت، رشد. و در نهایت، همین حرکتهاست که ما را به سمت نور میبرد.»
مورفو به آرامی سرش را بالا برد. در آسمان پر از برف، در هر پروازش چیزی تازه و زیبا بود. این بار، او به جایی نرفته بود، بلکه در همان لحظه، در همان مکان، به معنای زندگی پی برده بود.
و در این لحظه، مورفو آرام به پرواز درآمد. شاید مقصدی نداشت، اما این پرواز، خود همان مقصد بود.
غزل حکیمی🦋
چند هفته از آن روز گذشت و مورفو دیگر همان پروانه سابق نبود. زندگیاش همچنان در جریان بود، اما دیگر هیچ چیزی در آن به صورت بیهدف و بیمعنا دیده نمیشد. هر پرواز او یک کشف جدید بود. مورفو میدانست که هر لحظه از زندگی به تنهایی مهم است و هیچچیز نمیتواند بیمعنا باشد.
یک روز، در دل زمستان، مورفو دوباره دختر را در همان مکان قدیمی دید. او در کنار درختی ایستاده بود و برفهای ریز از آسمان میبارید. این بار، نگاه دختر به پروانه پر از درک و آرامش بود.
دختر سلامی گفت و نگاهی به مورفو انداخت. «چه خبر؟»
مورفو با لبخند جواب داد. «زندگی همانطور که هست، زیباست.»
دختر به او نگریست و گفت: «پس همهچیز خوب است؟»
«بله، درست است. همهچیز خوب است، چون حالا میفهمم که هیچچیز بیهدف نیست. زندگی، پرواز، هر لحظه—همهچیز بخشی از همان جریان بزرگ است.»
دختر لبخند زد و سرش را به آرامی تکان داد. «زندگی همینه، درست میگی. تغییر، حرکت، رشد. و در نهایت، همین حرکتهاست که ما را به سمت نور میبرد.»
مورفو به آرامی سرش را بالا برد. در آسمان پر از برف، در هر پروازش چیزی تازه و زیبا بود. این بار، او به جایی نرفته بود، بلکه در همان لحظه، در همان مکان، به معنای زندگی پی برده بود.
و در این لحظه، مورفو آرام به پرواز درآمد. شاید مقصدی نداشت، اما این پرواز، خود همان مقصد بود.
غزل حکیمی🦋