کلید و پروانه
کلیدی بودم؛ سرد و بیروح، ساختهشده از آهن و زنگار. دستهایی مرا میچرخاندند تا قفلها را باز کنم، اما هیچ دری مرا نمیشناخت. هیچ راهی از میان آن درها به رهایی نمیرسید. من گرهگشای دیگران بودم، ولی خود، در بند خویش گرفتار. روزگار میگذشت و صدای چرخیدنم در قفلها، تنها نوای تنهاییام بود.
اما در میان هیاهوی سکوت، دستی بر من کشیده شد؛ نه دستی از جنس خاک و سردی، که دستی آغشته به نور و خیال. در آن لحظه، گویی از جانِ من چیزی برخاست. بالهایی از جنس رویا روییدند؛ لطیف و پرجنبوجوش، مثل پروانهای که در ظلمت، راهی به سوی نور پیدا میکند. دیگر آهن نبودم، دیگر کلید نبودم. حالا بال داشتم، شفاف و رها.
پروانه از دل کلید برخاست. تولدی دوباره بود؛ گویی تقدیر من تغییر کرده بود. نه دیگر به دنبال قفلها بودم، نه در جستجوی درهایی که مرا به بازی گیرند. از آن پس، من کلیدی نبودم که باز میکرد؛ بلکه وجودم میگشود. میگشود قلبهایی را که در خود بسته بودند، رویاهایی را که خاک فراموشی گرفته بودند. من کلیدی شدم که پرواز را به یاد میآورد.
پروانهشدنِ یک کلید قصهای ساده نیست؛ قصهی گسستن از آنچه که هستی، برای رسیدن به آنچه که میتوانی باشی. روزی خود را فقط ابزاری میدیدم در دستِ زمان، اما حالا رهایی را در بالزدنم به سوی آسمان پیدا کردهام. قفلها دیگر برایم معنی ندارند، چرا که درها در برابر پروازِ پروانه بسته نمیمانند.
این طرح، این نقش، حکایت از سرگذشتی دارد که در آن سردیِ آهن، به نرمی بالهای پروانه بدل شد. از بندها رهایی یافتم و در خویشتن پروانهای یافتم که از ازل در وجودم پنهان بود.
و این همان رازی است که جهان دیر یا زود خواهد فهمید:
هر قفلی که بر جانت بستهاند، درون خود کلیدی دارد که روزی پروانه خواهد شد.
𝒜𝒴𝓂𝒶ℎ🌑| غــــــزل حکیمی
کلیدی بودم؛ سرد و بیروح، ساختهشده از آهن و زنگار. دستهایی مرا میچرخاندند تا قفلها را باز کنم، اما هیچ دری مرا نمیشناخت. هیچ راهی از میان آن درها به رهایی نمیرسید. من گرهگشای دیگران بودم، ولی خود، در بند خویش گرفتار. روزگار میگذشت و صدای چرخیدنم در قفلها، تنها نوای تنهاییام بود.
اما در میان هیاهوی سکوت، دستی بر من کشیده شد؛ نه دستی از جنس خاک و سردی، که دستی آغشته به نور و خیال. در آن لحظه، گویی از جانِ من چیزی برخاست. بالهایی از جنس رویا روییدند؛ لطیف و پرجنبوجوش، مثل پروانهای که در ظلمت، راهی به سوی نور پیدا میکند. دیگر آهن نبودم، دیگر کلید نبودم. حالا بال داشتم، شفاف و رها.
پروانه از دل کلید برخاست. تولدی دوباره بود؛ گویی تقدیر من تغییر کرده بود. نه دیگر به دنبال قفلها بودم، نه در جستجوی درهایی که مرا به بازی گیرند. از آن پس، من کلیدی نبودم که باز میکرد؛ بلکه وجودم میگشود. میگشود قلبهایی را که در خود بسته بودند، رویاهایی را که خاک فراموشی گرفته بودند. من کلیدی شدم که پرواز را به یاد میآورد.
پروانهشدنِ یک کلید قصهای ساده نیست؛ قصهی گسستن از آنچه که هستی، برای رسیدن به آنچه که میتوانی باشی. روزی خود را فقط ابزاری میدیدم در دستِ زمان، اما حالا رهایی را در بالزدنم به سوی آسمان پیدا کردهام. قفلها دیگر برایم معنی ندارند، چرا که درها در برابر پروازِ پروانه بسته نمیمانند.
این طرح، این نقش، حکایت از سرگذشتی دارد که در آن سردیِ آهن، به نرمی بالهای پروانه بدل شد. از بندها رهایی یافتم و در خویشتن پروانهای یافتم که از ازل در وجودم پنهان بود.
و این همان رازی است که جهان دیر یا زود خواهد فهمید:
هر قفلی که بر جانت بستهاند، درون خود کلیدی دارد که روزی پروانه خواهد شد.
𝒜𝒴𝓂𝒶ℎ🌑| غــــــزل حکیمی