Mehdi Rashidi:
اعتراضات پراکنده ی چند روز اخیر در شهرهای #آذربایجان و همینطور دیگر شهرهای ایران رروشنگر این واقعیت است که درجامعه ی ما هیچ گروه یا جریان سیاسی غیر دولتی، توان انسجام بخشی و سازماندهی اعتراضات را ندارد و هر آنچه در خیابان ها رخ می دهد متاثر از رسانه های پر مخاطب و منبعث از گفتمان حاکم در این رسانه هاست. هر چند برای تشریح وضعیت موجود نیاز داریم تا مؤلفه های مختلفی را در نظر بگیریم اما با تمام نکات منفی این خلا جریانات سیاسی مستقل، این اتفاقات می تواند انقلابی در اذهان کنش گران و خود جریان پنداران سیاسی بوجود آورد تا متوجه شوند اساس کارشان می لنگد. گرفتار شدن در محافل کوچک و بیگانه گشتن از جامعه برآمده از هر ساز وکاری که باشد نتیجه ای جز وضع موجود به بار نخواهد آورد. ایجاد یک کانال تلگرامی و طراحی پوستر و راضی نگه داشتن مخاطبانی خاص و نگاه بالا به پایین و ارباب منشانه بر توده ها و عامه ی مردم، گرفتار شدن بر ادبیات عوام گرایانه(پوپولیسم) و دست زدن به اختلافات بی معنای ارضا بخش، باید هم چنین نتیجه ای به بار آورد. بخش بزرگی از محافل خودسیاسی پنداری که من دیده ام، علاوه بر مواردی که برشمردم، دچار توهمی بزرگ نیز هستند،توهم رهبریت اذهان عمومی و توده ها. با در نظر گرفتن اینکه برای واقعیت بخشی به این توهم تنها تکه های مختلف پازل را باید کنار هم گذاشت، در مواجهه با نظرات غیر هم سو با خود علَمِ توطئه بلند مینمایند و از دست های پشت پرده سخن می گویند.
فضای نا امیدانه تر اینکه برخی از همین هایی که کنش سیاسی را به ابتذال کشیده اند، هنوز هم دست از سر خواب شیرین برنداشته اند و سکوت یا اعتراض را در ارتباط با خود می پندارند. نه قارداش اینگونه نیست که مردم گوش به زنگ استاتوس شما باشند و اطاعت سرور من بگویند! این خواب شیرین برآشفته نمی شود مگر اینکه از رخت خواب خود بدر شویم و پا به خیابان ها بگذاریم تا واقعیت ها را مشاهده کنیم. این ابدا بدین معنا نیست که باید بتوان راه های نفوذ به توده ها و مدیریت آن ها را به دست آورد، اتفاقا برعکس باید چنین توهمی را که می گوید کنش گر سیاسی تافته ی جدا بافته است به فراموشی سپرد. بهترین نمونه ی یک کنش اصیل ، حرکتی بود که توسط آن فرد مخالف حجاب اجباری صورت گرفت. این یعنی ضمن بازگشتن به واقعیات اجتماع باید مؤکدا از عامه گرایی نیز پرهیز نمود. هدف من به هیچ وجه ارائه ی تعبیر شخصی از کنش اصیل و غیر اصیل نیست، تمام زوری که من می زنم در این راستاست تا بگویم چیزی که به چشم خیلی ها فقدان به نظر می رسد، در منظر بسیاری از کنش گران امری مبارک است غافل از اینکه این فقدان نه به مثابه خلا، بل دقیقا به معنای بازتولیدگر وضع موجود عمل می کند . چه بخواهیم و چه نخواهیم ما محصول این جامعه هستیم و برای برون رفت از این گرداب مجبوریم و محکومیم که عینک ها را تا حد توان برداریم.
شاید به نظر بیاید که من به شدت مبهم حرف می زنم و از برشمردن مصادیق امتنا می نمایم، این حرف درست است اما باید در نظر داشت من نیز در چنین جامعه ای حرف می زنم و تا حد توان خود می توانم عینک ها را کنار بگذارم و عقوبت ها را به جان پذیرم.
رخداد های اخیر کاش بتواند برای جریانات سیاسی در حکم سوزن به خودی باشد تا شاید «چووالوز به دیگری» را معنادار کند.
مهدی رشیدی
@baliqgil
اعتراضات پراکنده ی چند روز اخیر در شهرهای #آذربایجان و همینطور دیگر شهرهای ایران رروشنگر این واقعیت است که درجامعه ی ما هیچ گروه یا جریان سیاسی غیر دولتی، توان انسجام بخشی و سازماندهی اعتراضات را ندارد و هر آنچه در خیابان ها رخ می دهد متاثر از رسانه های پر مخاطب و منبعث از گفتمان حاکم در این رسانه هاست. هر چند برای تشریح وضعیت موجود نیاز داریم تا مؤلفه های مختلفی را در نظر بگیریم اما با تمام نکات منفی این خلا جریانات سیاسی مستقل، این اتفاقات می تواند انقلابی در اذهان کنش گران و خود جریان پنداران سیاسی بوجود آورد تا متوجه شوند اساس کارشان می لنگد. گرفتار شدن در محافل کوچک و بیگانه گشتن از جامعه برآمده از هر ساز وکاری که باشد نتیجه ای جز وضع موجود به بار نخواهد آورد. ایجاد یک کانال تلگرامی و طراحی پوستر و راضی نگه داشتن مخاطبانی خاص و نگاه بالا به پایین و ارباب منشانه بر توده ها و عامه ی مردم، گرفتار شدن بر ادبیات عوام گرایانه(پوپولیسم) و دست زدن به اختلافات بی معنای ارضا بخش، باید هم چنین نتیجه ای به بار آورد. بخش بزرگی از محافل خودسیاسی پنداری که من دیده ام، علاوه بر مواردی که برشمردم، دچار توهمی بزرگ نیز هستند،توهم رهبریت اذهان عمومی و توده ها. با در نظر گرفتن اینکه برای واقعیت بخشی به این توهم تنها تکه های مختلف پازل را باید کنار هم گذاشت، در مواجهه با نظرات غیر هم سو با خود علَمِ توطئه بلند مینمایند و از دست های پشت پرده سخن می گویند.
فضای نا امیدانه تر اینکه برخی از همین هایی که کنش سیاسی را به ابتذال کشیده اند، هنوز هم دست از سر خواب شیرین برنداشته اند و سکوت یا اعتراض را در ارتباط با خود می پندارند. نه قارداش اینگونه نیست که مردم گوش به زنگ استاتوس شما باشند و اطاعت سرور من بگویند! این خواب شیرین برآشفته نمی شود مگر اینکه از رخت خواب خود بدر شویم و پا به خیابان ها بگذاریم تا واقعیت ها را مشاهده کنیم. این ابدا بدین معنا نیست که باید بتوان راه های نفوذ به توده ها و مدیریت آن ها را به دست آورد، اتفاقا برعکس باید چنین توهمی را که می گوید کنش گر سیاسی تافته ی جدا بافته است به فراموشی سپرد. بهترین نمونه ی یک کنش اصیل ، حرکتی بود که توسط آن فرد مخالف حجاب اجباری صورت گرفت. این یعنی ضمن بازگشتن به واقعیات اجتماع باید مؤکدا از عامه گرایی نیز پرهیز نمود. هدف من به هیچ وجه ارائه ی تعبیر شخصی از کنش اصیل و غیر اصیل نیست، تمام زوری که من می زنم در این راستاست تا بگویم چیزی که به چشم خیلی ها فقدان به نظر می رسد، در منظر بسیاری از کنش گران امری مبارک است غافل از اینکه این فقدان نه به مثابه خلا، بل دقیقا به معنای بازتولیدگر وضع موجود عمل می کند . چه بخواهیم و چه نخواهیم ما محصول این جامعه هستیم و برای برون رفت از این گرداب مجبوریم و محکومیم که عینک ها را تا حد توان برداریم.
شاید به نظر بیاید که من به شدت مبهم حرف می زنم و از برشمردن مصادیق امتنا می نمایم، این حرف درست است اما باید در نظر داشت من نیز در چنین جامعه ای حرف می زنم و تا حد توان خود می توانم عینک ها را کنار بگذارم و عقوبت ها را به جان پذیرم.
رخداد های اخیر کاش بتواند برای جریانات سیاسی در حکم سوزن به خودی باشد تا شاید «چووالوز به دیگری» را معنادار کند.
مهدی رشیدی
@baliqgil