فکر میکنم برای این ما معمولا انقدر از قضاوت شدن بدمون میاد و توی اکثر عرفان ها و ادیان این "قضاوت کردن" تحذیر شده که قضاوت، در معنای ضمنی خودش ادعای فهمیدن داره.
یعنی من وقتی یک انسان دیگه رو "قضاوت" میکنم، دارم میگم "من رفتارت رو فهمیدم. قصدت رو میدونم و میدونم برای چی این کار رو کردی." که خب این ادعای بزرگیه.
جان گاتمنِ روانشناس توی کتاب "هشت قرار عاشقانه" بعد از مطالعه 3000 زوج، به این تعریف برای عشق میرسه که عشق، یعنی همیشه مشتاق برای فهمیدن حقایق جدید از شریک زندگیت باشی، حتی اگه 50 ساله که همدیگه رو میشناسید. بزرگترین راز یک رابطه موفق همینه
به محض اینکه ادعا کنیم که طرف مقابل رو میشناسیم، رابطه مون باهاش از "عشق" به "چیرگی" تغییر پیدا میکنه. یعنی من، توی انسان روبروم رو که بینهایت پیچیدگی داری رو کاملا فهمیدم، دیگه رابطم با خود شخص تو (که دارای بینهایت پیچیدگی هست) نیست، بلکه رابطم با تصویری از تو توی ذهنم هست که ساده شده اس و مثل خودت، بینهایت پیچیده نیست.
یعنی من وقتی یک انسان دیگه رو "قضاوت" میکنم، دارم میگم "من رفتارت رو فهمیدم. قصدت رو میدونم و میدونم برای چی این کار رو کردی." که خب این ادعای بزرگیه.
جان گاتمنِ روانشناس توی کتاب "هشت قرار عاشقانه" بعد از مطالعه 3000 زوج، به این تعریف برای عشق میرسه که عشق، یعنی همیشه مشتاق برای فهمیدن حقایق جدید از شریک زندگیت باشی، حتی اگه 50 ساله که همدیگه رو میشناسید. بزرگترین راز یک رابطه موفق همینه
به محض اینکه ادعا کنیم که طرف مقابل رو میشناسیم، رابطه مون باهاش از "عشق" به "چیرگی" تغییر پیدا میکنه. یعنی من، توی انسان روبروم رو که بینهایت پیچیدگی داری رو کاملا فهمیدم، دیگه رابطم با خود شخص تو (که دارای بینهایت پیچیدگی هست) نیست، بلکه رابطم با تصویری از تو توی ذهنم هست که ساده شده اس و مثل خودت، بینهایت پیچیده نیست.