میگفت خط لبخندت باعث میشود افق را به فراموشی بسپارم، من لبخند میزدم، او نگاه میکرد و زمان که خداوند به آن سوگند یاد کرده بود میایستاد.
عشق وجودهای مان را به آغوش میکشید و چشمان او میشد قفسهیی از موهبت و آرامش.
هشت سال از آن روزها که او وعده سپرد و من شدم زلیخای منتظر، گذشت. او نیامد و نیامد...
قصهی من برنگشتن او بود و افق که دیگر بی او معنا یافته بود.
فرزانه "فحص"✍
عشق وجودهای مان را به آغوش میکشید و چشمان او میشد قفسهیی از موهبت و آرامش.
هشت سال از آن روزها که او وعده سپرد و من شدم زلیخای منتظر، گذشت. او نیامد و نیامد...
قصهی من برنگشتن او بود و افق که دیگر بی او معنا یافته بود.
فرزانه "فحص"✍