✅ پاسخ: گزینه ۲
🔍 تحلیل گزینه ها:
. گزینه ۱ (اشتباه): سرفهی خشک، عارضهی اختصاصی مهارکنندههای ACE (مانند انالاپریل، کاپتوپریل) است و نه ARBها (مانند والسارتان، لوزارتان). ARBها به دلیل اینکه روی گیرندهی آنژیوتانسین ۲ اثر میگذارند و بروز برادیکینین را افزایش نمیدهند، معمولاً بیسرفه هستند و جایگزین خوبی برای بیماران دچار سرفه ناشی از ACEI محسوب میشوند.
· گزینه ۲ (درست): ادم محیطی (بهویژه در مچپاها) یک عارضهی شناختهشده برای کلسیمکانالبلوکرهای دیهیدروپیریدینی مثل آملودیپین و نیفدیپین است. این ادم به دلیل گشادشدن عروق محیطی و نشت مایع به فضای بینسلولی ایجاد میشود و معمولاً با افزایش وزن همراه نیست (برخلاف ادم نارسایی قلبی).
· گزینه ۳ (اشتباه): برادیکاردی شدید و تنگی نفس، عارضهی اختصاصی بتابلوکرها (مانند متوپرولول، کارودیلول) است. نیتراتها (مثل نیتروگلیسیرین) عمدتاً باعث گشادشدن وریدها و کاهش پیشبار قلب میشوند و عارضهی اصلی آنها سردرد ضرباندار و افت فشار خون است، نه برادیکاردی به همراه تنگی نفس.
· گزینه ۴ (اشتباه): فوروزماید (دیورتیک لوپ) باعث دفع پتاسیم از کلیه میشود و بنابراین عارضهی اصلی آن هیپوکالمی (کاهش پتاسیم) است، نه هیپرکالمی. هیپرکالمی معمولاً مربوط به مهارکنندههای ACE، ARBها یا دیورتیکهای نگهدارنده پتاسیم (مانند اسپیرونولاکتون) است.
📚💡نکته: اگر بیماری همزمان از یک مهارکنندهی ACE (مثل انالاپریل) و یک دیورتیک نگهدارنده پتاسیم (مثل اسپیرونولاکتون) استفاده میکند، پرستار باید بیش از همه مراقب هیپرکالمی باشد؛ ولی اگر بیمار از فوروزماید استفاده میکند، باید مراقب هیپوکالمی باشد تا مبادا مسمومیت با دیگوکسین (که در بیماران قلبی شایع است) رخ دهد!
🔍 تحلیل گزینه ها:
. گزینه ۱ (اشتباه): سرفهی خشک، عارضهی اختصاصی مهارکنندههای ACE (مانند انالاپریل، کاپتوپریل) است و نه ARBها (مانند والسارتان، لوزارتان). ARBها به دلیل اینکه روی گیرندهی آنژیوتانسین ۲ اثر میگذارند و بروز برادیکینین را افزایش نمیدهند، معمولاً بیسرفه هستند و جایگزین خوبی برای بیماران دچار سرفه ناشی از ACEI محسوب میشوند.
· گزینه ۲ (درست): ادم محیطی (بهویژه در مچپاها) یک عارضهی شناختهشده برای کلسیمکانالبلوکرهای دیهیدروپیریدینی مثل آملودیپین و نیفدیپین است. این ادم به دلیل گشادشدن عروق محیطی و نشت مایع به فضای بینسلولی ایجاد میشود و معمولاً با افزایش وزن همراه نیست (برخلاف ادم نارسایی قلبی).
· گزینه ۳ (اشتباه): برادیکاردی شدید و تنگی نفس، عارضهی اختصاصی بتابلوکرها (مانند متوپرولول، کارودیلول) است. نیتراتها (مثل نیتروگلیسیرین) عمدتاً باعث گشادشدن وریدها و کاهش پیشبار قلب میشوند و عارضهی اصلی آنها سردرد ضرباندار و افت فشار خون است، نه برادیکاردی به همراه تنگی نفس.
· گزینه ۴ (اشتباه): فوروزماید (دیورتیک لوپ) باعث دفع پتاسیم از کلیه میشود و بنابراین عارضهی اصلی آن هیپوکالمی (کاهش پتاسیم) است، نه هیپرکالمی. هیپرکالمی معمولاً مربوط به مهارکنندههای ACE، ARBها یا دیورتیکهای نگهدارنده پتاسیم (مانند اسپیرونولاکتون) است.
📚💡نکته: اگر بیماری همزمان از یک مهارکنندهی ACE (مثل انالاپریل) و یک دیورتیک نگهدارنده پتاسیم (مثل اسپیرونولاکتون) استفاده میکند، پرستار باید بیش از همه مراقب هیپرکالمی باشد؛ ولی اگر بیمار از فوروزماید استفاده میکند، باید مراقب هیپوکالمی باشد تا مبادا مسمومیت با دیگوکسین (که در بیماران قلبی شایع است) رخ دهد!