⭕️اندر احوالاتِ وقتکُشی در ابوریحان...
🔴 رشتههای کشاورزی کلاس ندارند !
#زمان_مطالعه: ۲دقیقه
🔸ترس از خدمت سربازی پسرها را که کنار بگذاریم، یکی برای همسریابی آمده و یکی دیگر آمده از فضای مختلط استفاده کند. آنیکی آمده صرفاً خوش باشد، دیگری بخاطر مدرکِ دانشگاه تهران! و چندنفری هم که درس می خوانند، سر درگُم پیش می روند تا ببینند ارشد چه میشود...
🔸احتمال میدهم شما هم از جمله کسانی باشید که از بردنِ نام رشته خود خجالت میکشید و یا با سرشکستگی میگویید کشاورزی میخوانید یا آنکه به روشهای گوناگون سعی در پنهان کردنِ عنوان رشته خود داشتهاید. دانشجویان زراعت را اگر به این نام منتسب کنیم، بدشان میآید و میگویند ما ژنتیک گیاهی هستیم! دانشجویان مکانیک بیوسیستم خود را مکانیکِ بدون قید و شرط میدانند. بچههای ماشینهای صنایع غذایی، خود را صنایع، مکانیک و صنایع غذایی معرفی میکنند و باغبانیها هم از ترس آنکه «باغبون» خطابشان کنند، به همان کشاورزی بسنده میکنند!
🔸تا بهحال شده است فکر کنید این خودباختگی غلط از کجا ناشی میشود؟ ما درحالی رشتههای مهم و مفید کشاورزی را رشتههای درجه دو و سه میپنداریم که هم برایش کار بسیار است و هم پول! بعضاً با سرمایههای کم و قدری زحمت برای تهیه وام، میتوان درآمدهای خوبی از آن کسب کرد. که البته به همین مهارتها نیز داخل دانشگاه اشارهای نمی شود. دانشگاهی که قرار بود دانشجویان در آن، علم را بخاطر علم بیاموزند و نه ثروت؛ حال کار به جایی رسیده که از این علم ثروتی هم بدست نمیآید!
🔸 چه میشد در کنار این صدوبیست،سی واحدی که میگذرانیم و خیلیهایش به هیچ کاری نمیآید، ده،پانزده واحد تخصصی کارآفرینی و راهاندازی کسب وکارهای کوچک آموزش داده میشد؟ در شرایطی که کشور به هیچ چیز بهاندازه تولید محتاج نیست. تولیدی که که قرار است من و تو در آن نقش کلیدی بر عهده داریم.
در شرایطی که هنوز بیش از ۶۰درصد بذر کشور وارداتی است و غالب نهادههای دام و طیور را باید با منت وارد کشور کنیم، چه کاری بهتر از کشاورزی؟ سوای واردات و منتکشی، سلامت بسیاری از این محصولات نیز به مسئلهای شکبرانگیز تبدیل شده است. آیا کشور هشتاد و چند میلیونیِ ما همانطور که به پرشکی، صنایع سبک و سنگین، کامپیوتر و راهسازی و ... نیاز دارد، به غذای سالم نیاز ندارد؟ این درحالیست که بسیاری از صنایع نامبرده به حالت اشباع رسیده اما ظرفیت کشاورزی، نه تنها تا زمانِ خودکفایی در محصولات زراعی و باغی و دامی، که تا امکان صادرات به کشورهای همسایه نیز وسعت خواهد داشت.
🔸اساتیدِ ما همچنان جزوههای ده سالِ گذشتهشان را درس میدهند. تکلیف می دهند. کوئیز میگیرند. امتحان می گیرند. نمره میدهند. و ما فارغ از تحصیل میشویم، سَردرگُم!
🔴 همکلاسی! باید حقمان را بگیریم؛ حقِ آموزش. این خزعبلاتِ بیفایدهای که یادمان میدهند، ناماش آموزش نیست، که «وقتکشی» است.
🆔 @Bufe_kaaj | بوفه کاج
🔴 رشتههای کشاورزی کلاس ندارند !
#زمان_مطالعه: ۲دقیقه
🔸ترس از خدمت سربازی پسرها را که کنار بگذاریم، یکی برای همسریابی آمده و یکی دیگر آمده از فضای مختلط استفاده کند. آنیکی آمده صرفاً خوش باشد، دیگری بخاطر مدرکِ دانشگاه تهران! و چندنفری هم که درس می خوانند، سر درگُم پیش می روند تا ببینند ارشد چه میشود...
🔸احتمال میدهم شما هم از جمله کسانی باشید که از بردنِ نام رشته خود خجالت میکشید و یا با سرشکستگی میگویید کشاورزی میخوانید یا آنکه به روشهای گوناگون سعی در پنهان کردنِ عنوان رشته خود داشتهاید. دانشجویان زراعت را اگر به این نام منتسب کنیم، بدشان میآید و میگویند ما ژنتیک گیاهی هستیم! دانشجویان مکانیک بیوسیستم خود را مکانیکِ بدون قید و شرط میدانند. بچههای ماشینهای صنایع غذایی، خود را صنایع، مکانیک و صنایع غذایی معرفی میکنند و باغبانیها هم از ترس آنکه «باغبون» خطابشان کنند، به همان کشاورزی بسنده میکنند!
🔸تا بهحال شده است فکر کنید این خودباختگی غلط از کجا ناشی میشود؟ ما درحالی رشتههای مهم و مفید کشاورزی را رشتههای درجه دو و سه میپنداریم که هم برایش کار بسیار است و هم پول! بعضاً با سرمایههای کم و قدری زحمت برای تهیه وام، میتوان درآمدهای خوبی از آن کسب کرد. که البته به همین مهارتها نیز داخل دانشگاه اشارهای نمی شود. دانشگاهی که قرار بود دانشجویان در آن، علم را بخاطر علم بیاموزند و نه ثروت؛ حال کار به جایی رسیده که از این علم ثروتی هم بدست نمیآید!
🔸 چه میشد در کنار این صدوبیست،سی واحدی که میگذرانیم و خیلیهایش به هیچ کاری نمیآید، ده،پانزده واحد تخصصی کارآفرینی و راهاندازی کسب وکارهای کوچک آموزش داده میشد؟ در شرایطی که کشور به هیچ چیز بهاندازه تولید محتاج نیست. تولیدی که که قرار است من و تو در آن نقش کلیدی بر عهده داریم.
در شرایطی که هنوز بیش از ۶۰درصد بذر کشور وارداتی است و غالب نهادههای دام و طیور را باید با منت وارد کشور کنیم، چه کاری بهتر از کشاورزی؟ سوای واردات و منتکشی، سلامت بسیاری از این محصولات نیز به مسئلهای شکبرانگیز تبدیل شده است. آیا کشور هشتاد و چند میلیونیِ ما همانطور که به پرشکی، صنایع سبک و سنگین، کامپیوتر و راهسازی و ... نیاز دارد، به غذای سالم نیاز ندارد؟ این درحالیست که بسیاری از صنایع نامبرده به حالت اشباع رسیده اما ظرفیت کشاورزی، نه تنها تا زمانِ خودکفایی در محصولات زراعی و باغی و دامی، که تا امکان صادرات به کشورهای همسایه نیز وسعت خواهد داشت.
🔸اساتیدِ ما همچنان جزوههای ده سالِ گذشتهشان را درس میدهند. تکلیف می دهند. کوئیز میگیرند. امتحان می گیرند. نمره میدهند. و ما فارغ از تحصیل میشویم، سَردرگُم!
🔴 همکلاسی! باید حقمان را بگیریم؛ حقِ آموزش. این خزعبلاتِ بیفایدهای که یادمان میدهند، ناماش آموزش نیست، که «وقتکشی» است.
🆔 @Bufe_kaaj | بوفه کاج