نامه
هنوز آسمان شب تاریک نشده بود و ستارهها بر فراز آن قد نکشیده بود، هوا سرد بود، نمیشد یخی بعد از غروب را حس نکرد، با خودم میاندیشدم و خودم را از روزگاری که دیگر دست خودم نبود به فراموشی سپرده بودم، داشت همه چیز سیر دیگری میگرفت و حتا داشتن تو در ابهام عجیبی بسر میبرد، من در ساعت پایانی روز به اینکه اگر ورق زندگی به این میزان چرخشی نمیداشت ما کجایی این خط قرار میداشتیم، فکر کرده بودم، گاهی از دو خط عمودی بدون مبادا مشترک شدنت با خودم میهراسم تا مبادا تو وصلناپذیرترین حصهی از این دنیا بشوی و من دورتر از تو در کابوس نبودنت نحیم و شکسته و در هم ریخته، من امشب دوباره از تو نوشتهام و تو را دوباره با همهی ذرات بدنم خواستهام، از خدایی که دستش بالاترین دستهاست، و ارادهش قویترین ارادهها، من ترا و خودم را سپرده بودم و زندگی را که دگر خوشکامی نداشت گذاشته بودم دست تقدیری که نمیفهمیدم انتهایش کجاست، من از این که اینجا نیستی و دورتر از من در انتظار طلوع خورشید نشستهی به فکر رفتهام و در هر خیال تو را جسته ام، تو را یافته ام و از تو در خود چیزهای گفتهام، که شاید هیچگاهی واژهی برای بیانش در هیچ قالبی مرا یاری نکند، من از نامههای که برای تو برای دل تنگی که از نبود تو در اضطراب خشک این روزها یخش زده است چیزهای خط خطی کرده ام تا از این حجم چیزی بکاهم چیزی کم کنم.
#مصطفی_خیام
هنوز آسمان شب تاریک نشده بود و ستارهها بر فراز آن قد نکشیده بود، هوا سرد بود، نمیشد یخی بعد از غروب را حس نکرد، با خودم میاندیشدم و خودم را از روزگاری که دیگر دست خودم نبود به فراموشی سپرده بودم، داشت همه چیز سیر دیگری میگرفت و حتا داشتن تو در ابهام عجیبی بسر میبرد، من در ساعت پایانی روز به اینکه اگر ورق زندگی به این میزان چرخشی نمیداشت ما کجایی این خط قرار میداشتیم، فکر کرده بودم، گاهی از دو خط عمودی بدون مبادا مشترک شدنت با خودم میهراسم تا مبادا تو وصلناپذیرترین حصهی از این دنیا بشوی و من دورتر از تو در کابوس نبودنت نحیم و شکسته و در هم ریخته، من امشب دوباره از تو نوشتهام و تو را دوباره با همهی ذرات بدنم خواستهام، از خدایی که دستش بالاترین دستهاست، و ارادهش قویترین ارادهها، من ترا و خودم را سپرده بودم و زندگی را که دگر خوشکامی نداشت گذاشته بودم دست تقدیری که نمیفهمیدم انتهایش کجاست، من از این که اینجا نیستی و دورتر از من در انتظار طلوع خورشید نشستهی به فکر رفتهام و در هر خیال تو را جسته ام، تو را یافته ام و از تو در خود چیزهای گفتهام، که شاید هیچگاهی واژهی برای بیانش در هیچ قالبی مرا یاری نکند، من از نامههای که برای تو برای دل تنگی که از نبود تو در اضطراب خشک این روزها یخش زده است چیزهای خط خطی کرده ام تا از این حجم چیزی بکاهم چیزی کم کنم.
#مصطفی_خیام