Caulfield's notebook


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


کروکودیل نویسنده 🐊
من، اما بدون سانسور
http://t.me/HidenChat_Bot?start=5091674399

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


چه "گوه زدی به اعتمادم" هایی
که تو دلمون موند و به جاش لبخند زدیم.


چه "ازت انتظار نداشتم اینقدر لاشی باشی" هایی
که تو دلمون موند و به جاش لبخند زدیم.


چه "گاییدمت" هایی
که تو دلمون موند و به جاش لبخند زدیم.


Forward from: جایی برای حرف زدن.
چه "گوه نخور بابا" هایی
که تو دلمون موند و به جاش لبخند زدیم.


Forward from: Books and raspberries.
Young and beautiful - lana del rey


Forward from: کلود
اگه قراره برید رو آدما اسم استعاری نزارید، به ماه و خورشید و آسمون تشبیهش نکنید. شما میرید و اون میمونه با حسرت یه بار دیگه ماهِ کسی شدن. اون میمونه با غم اینکه دیگه آسمون کسی نیست. اون میمونه با خلا نبودنِ هر چیزی که بود اما دیگه نیست.


گفت: من دوست ندارم ازت بی‌خبر باشم. دوست ندارم درگیر زندگی خودم باشم، برقصم و بخندم ولی تو ناراحت باشی. یکم ناجوره میدونی؟
مثلا دوست ندارم وقتی تو ناراحتی خوشحال باشم. دوست ندارم وقتی تو بیداری خواب باشم. دوست ندارم وقتی تو خسته‌ای پر انرژی باشم. دوست ندارم وقتی بی حوصله‌ای در حال تفریح باشم. دوست ندارم تو بارونی باشی و من آفتابی. دوست ندارم تو نگران باشی و من بیخیال. دوست ندارم تو اخم کنی و من بخندم.
میدونی؟ فقط... دوست ندارم. حس خوبی بهم نمیده.

چیزی نگفتم‌. فقط از تصور شاد بودنش، لبخند زدن و رقصیدنش لبخند زدم. چطور ناراحتت کنم وقتی چنین سرشار از شور زندگی‌ای؟


این حقیقت که هیچکس واقعا به فکر شما نیست و بیشترشون فقط میخوان حس کنجکاوی‌شون رو ارضا کنن و بقیه هم دوست دارن بیخود به خودشون ثابت کنن انسان خوبی هستن، اخیرا زیاد داره رو مخم میره.


حس جالب و مسخره‌ایه که دارم همه چیز رو دونه دونه از دست میدم. همونطور که دونه دونه به دستش آورده بودم.
به پوچی مطلق نزدیک میشی شکیبا


Video is unavailable for watching
Show in Telegram






*به خاطر غلط ها شرمنده چون حوصله ندارم دوباره چک کنم


و باز هم مثل هر روز دیگه‌ای که بهم خوش گذشت، شبش یکم غمگین تر از قبل شدم.
به خاطر این ترس... به خاطر این ترسِ از دست دادنِ همچین آدم‌هایی...


احتمالا هر کسی باید یه ادم مثل حانیه تو زندگیش داشته باشه و آره... حمیرا خیلی خوشبخته. من هم خیلی خوشبختم.
حانیه آدمیه که به تمام رفتارها و حرکاتت دقت میکنه و اونجوری انتخاب میکنه که ازت خوشش بیاد یا نه.
اون همیشه بهترین تشبیه‌ها رو میکنه و به بهترین شیوه کلمات رو میچینه.


بعد حمیرا گفت بهش حس سبز خنثی رو میدم.
و حانیه دوباره شروع کرد و گفت اگر شکیبا یه چیز طبیعی بود جنگل میشد.
پرسیدم چرا و اون گفت چون مردم عادی از جنگل فقط یه مشت درخت و علف میبینن ولی وقتی بهش دقت کنی میبینی هر درخت، هر گل و هر گیاهی برای خودش یه دنیایی داره. جالب و هیجان انگیزه.


و حانیه گفت به نظر تو یه دفترچه میشدی. یه دفترچه‌ی نردانه (از همون کلماتی که خودش ساخته.) از اونایی که روی جلدش یه طرح نردانه ست. میدونی یه دفترچه عادی نه ها... از اون دفترچه هایی که خیلی دوسش داری و دلت نمیخواد چیزی توشون بنویسی ولی وقتی نوشتی دیگه نمیتونی ول کنی و هی دوست داری یه چیزی بنویسی. من وقتی دفترچه هامو خیلی دوست دارم باهاشون اینجوری رفتار میکنم.
و من فقط بهش نگاه کردم. ماتِ این تشبیه قشنگش شدم که همیشه منو شگفت زده میکرد.


شاید زندگی همونجا بود که حانیه از حمیرا پرسید به نظرت اگه شکیبا یه شی بود چی میشد؟
اون گفت عینک میشد.
چرا؟
چون همه چیز رو بررسی میکنه و میبینه ولی به روی خودش نمیاره.
خندیدم. خندیدیم...


شاید زندگی همونجا بود. همونجایی که با حانیه و حمرا روی چمن‌های یخ زده رو به روی برج سلمان نشسته بودیم تا زهرا از ساندویچ دهه هشتاد سفارشی که قرار بودده دقیقه‌ای آماده بشه رو تحویل بگیره.


Forward from: من
جواب خیلی از سوال‌ها یک چیز بیشتر نیست و اونم: «چون کسخلم.» هم‌اینکه شاید واقعا اینطوری باشه. هم‌اینکه طرف دیگه سوال نمی‌پرسه.

20 last posts shown.

13

subscribers
Channel statistics