ㅤㅤ


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


‌
ㅤㅤ‌غیاب من، موجه برای دزدیده شدن واژه‌هایم نیست
ㅤㅤ http://t.me/HidenChat_Bot?start=7300633378

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter




Forward from: Ending
متاسفانه لحن تکست دادنم طوریه که اگه ایموجی و استیکر نفرستم طرف فکر می‌کنه من به هیچ خدایی چشم نمی‌گم. من به پدرمم چشم نمی‌گم. ولی من دعوا می‌کنم، گفتم، گذشتم نمی‌کنم.


زندگی و آدمیان آنقدر مرا ناامید کرده‌اند که دیگر هراسی ندارم؛ تنها ترس واقعی‌ام این است که مبادا دوباره چیزی یا کسی مرا امیدوار کند. امید، سرابی‌است فریبنده! زخمی که هر بار عمیق‌تر می‌شود؛ نمی‌خواهم بار دیگر از قلهٔ امید به قعرِ بی‌رحم ناامیدی پرتاب شوم.


این همه تلاش برای فرو ریختنم، تنها یک حقیقت ساده را عیان می‌کند: آدمی که برای پایین کشیدن دیگری می‌کوشد، هنوز جایگاه خویش را نیافته. و همین تقلای بی‌ثمر، تنها بزرگی و قدرت مرا برجسته‌تر می‌سازد.


Video is unavailable for watching
Show in Telegram


این‌که دیگر توان اعتماد به کلام کسی را ندارم و همیشه در انتظار حیله‌ای پنهان می‌نشینم، غمی‌ست سنگین‌تر از خودِ خیانت؛ سندی بر زخم‌هایی که بر دلم مانده، و یادآور حقیقت تلخی که لبخندها بیش از خنجرها می‌توانند دردناک باشند.


🖤


آدمیان آن‌چنان غرق در دروغ و دسیسه‌، آنقدر مکار و حیله‌گر، بی‌اعتنا به احساس دیگری‌اند، که اعتماد بیش از اندازه به آنان، چیزی جز حماقت نیست. هرچه کمتر باورشان کنی و اعتماد سپاری، نه تنها به حقیقت نزدیک‌تر بوده‌، بلکه اشتباه هم نکرده‌ای.




دریغ و تأسف! از این پس، واژهٔ «ببخشید» تنها از زبانِ کودکی شش‌ساله پذیرفتنی‌است؛ نه از دهانِ بالغی که مرزِ میان درست و نادرست را روشن‌تر از فرشتهٔ دست‌راست خویش تشخیص می‌دهد، و اکنون با عذرخواهی‌های بی‌جان، در پی پوشاندنِ خطاها و بهره‌جویی‌های حقیر خویش است.


از آنان که رنج و تلاش خویش را خُرد و بی‌ارزش می‌شمارند، فاصله گیرید؛ چرا که همان دستان، بی‌هیچ درنگی، کوشش‌های شما را نیز به هیچ خواهند گرفت.






هرگز بر زبان نیاورد که دوستم دارد؛ اما آن‌روز.. آن‌روز که خون از تک‌تک رگ‌هایم می‌چکید، مرا عاشقانه در آغوش گرفت، بی‌آنکه هراسی از آلودن سپیدی جامه‌اش داشته باشد.


دریغ، حرف‌هایت را که می‌شنوم، گویی هزاران بار شنیده‌امشان. رفتارهایت را که می‌بینم، گویی از یک کتابِ راهنمای عمومی اجتماع کپی شده‌اند. حتی طرز نگاه کردنت هم مرا به یاد آدم‌های بی‌شخصیتی می‌اندازد که عمری‌است در زندگی‌ام جایی ندارند.


برو! نه از سرِ کینه، که از سرِ حفظِ حریم. برو و در دنیایِ خودت زندگی کن، جایی که آدم‌های شبیه به تو، تو را می‌فهمند. من جای دیگری ایستاده‌ام.. جایی که تو حتی نمی‌توانی سایه‌ام را ببینی.


ادعایی ندارم، اما می‌دانم که اخلاقِ من، از جنسِ آن چیزهایی نیست که هر روز در چشم‌اندازِ آدم‌های معمولی پیدایش کنی. من برای خود قانون‌هایی دارم که شاید از نظرِ دیگران سختگیرانه باشد، اما همین قوانین است که مرا از انبوهِ مردم جدا می‌کند. تو اما.. تو از آن آدم‌هایی هستی که گویی از یک خطِ تولیدِ اجتماعی بیرون آمده‌ای! حرف‌های تکراری، رفتارهای پیش‌بینی‌پذیر، و ذهنی که هیچ جرقه‌ای در آن زده نمی‌شود.


می‌توانی تقلیدم کنی؛ جمله‌هایم را بدزدی، لحنم را وام بگیری، حتی ادای رنجم را درآوری. اما بودنِ من، آن‌قدر اصیل است که نمی‌شود از رویش نسخه‌ نوشت. تو، در بهترین حالت، بازتابی کدر از نوری هستی که هرگز درک نکرده‌ای.


کسی که از خویشتن بیزار است، چگونه جسارت می‌کند که خود را لایق من بداند؟ خیر، تو حتی در لیستِ بی‌اهمیت‌ها هم جایی نخواهی داشت.


اگر ماندن در توانِ کسی باشد، می‌ماند؛ بیهوده جان کندن برای آن‌که رفت، فقط زور زدنِ یک مُرده به تقلای تنفس است.

20 last posts shown.

23

subscribers
Channel statistics