یه چیزی دربارهی ققنوس همیشه برام جذابه؛
اینکه داستانش با سوختن تموم نمیشه.
اتفاقاً از دل همون خاکستر، دوباره شروع میکنه.
شاید آدمها هم خیلی وقتها شبیه ققنوس باشن.
یه دورههایی از زندگی هست که فکر میکنیم دیگه چیزی ازمون باقی نمونده.
انگار همهچیز سوخته؛
اعتمادمون،
آرومشمون،
یه رابطه،
یه رویا،
یا حتی تصویری که از خودمون داشتیم.
و اون لحظه، سختترین قسمت ماجرا اینه که باور کنیم پایانِ یک نسخه از خودمون، الزاماً پایانِ خودمون نیست.
گاهی باید چیزی در ما تمام بشه تا چیزی تازه فرصت شکل گرفتن پیدا کنه.
این روزها که صاد داره آخرین نامههاش رو مینویسه، خودم هم به همین پایانها فکر میکنم.
به آدمهایی که بعد از شکست، دوباره خودشون رو ساختن.
نه دقیقاً مثل قبل.
شاید آرومتر.
شاید محتاطتر.
شاید با چند جای سوخته که هیچوقت کاملاً از بین نرفتن.
اما دوباره ایستادن.
اگر تو هم یه روزی احساس کردی چیزی درونت فرو ریخته، از خودت انتظار نداشته باش همون لحظه دوباره کامل بشی.
خاکستر هم یه مرحله از دوباره ساختنه.
لازم نیست وانمود کنی هیچ اتفاقی نیفتاده.
فقط کمکم خودت رو جمع کن.
یه روز یه تکه.
یه روز یه قدم.
یه روز فقط با بلند شدن از تخت.
همینها هم پیشرفت محسوب میشن.
شاید من و تو از قبل رفیق بوده باشیم، شاید هم همین چالش باعث شده تازه چند خط با هم آشنا بشیم.
اما خوشحالم که این نامه به تو رسید.
چون صاد هم حالا داره یکی از فصلهای خودش رو میبنده.
و شاید این خداحافظی هم پایان نباشه؛
شاید فقط پایان نسخهای از صاد باشه که تا امروز میشناختی.
بعد از این، هرکدوممون دوباره برمیگردیم به زندگی خودمون و ادامه میدیم.
پس اگر یه روز چیزی در زندگیت تموم شد، فوراً فکر نکن همهچیز تمام شده.
بعضی پایانها فقط خاکستر به جا میذارن.
و از همون خاکستر، ممکنه یه روز چیزی متولد بشه که حتی خودت هم فکر نمیکردی توان ساختنش رو داری.
ممنون که یکی از آخرین آدمهای این مسیر بودی.
امیدوارم اگر روزی سوختی، خودت رو در خاکسترها جا نذاری.
بلند شو.
آروم.
با هر شکلی که میتونی.
قرار نیست دوباره همون آدم قبلی باشی.
فقط کافیه دوباره خودت باشی.
مراقب خودت باش.
.صاد.
https://t.me/CaStLe_PhOeNiX_028