یه وقتهایی آدم وسط شلوغی زندگی، یهو متوجه میشه چقدر از خودش دور شده.
انقدر حواسش به آدمها بوده،
به حرفهاشون،
به خواستههاشون،
به اینکه کی ناراحته و کی خوشحاله،
که آخرش یادش رفته خودش چه حالی داره.
شاید خیلی وقتها هم خودمون رو با «بعداً» گول میزنیم.
بعداً استراحت میکنم.
بعداً به خودم میرسم.
بعداً کاری که دوست دارم رو انجام میدم.
بعداً دربارهی حسم حرف میزنم.
ولی بعضی «بعداً»ها هیچوقت نمیرسن.
برای همین اگر چیزی توی زندگیت هست که مدتهاست دلت میخواد انجامش بدی، منتظر یه روز کاملاً بینقص نباش.
زندگی معمولاً اون روز بینقص رو تحویلمون نمیده.
باید وسط همین روزهای معمولی، برای خودمون جا باز کنیم.
این روزها که صاد داره آخرین نامههاش رو مینویسه، بیشتر از همیشه به همین «خودم» فکر میکنم.
به اینکه چقدر راحت خودمون رو آخر صف میذاریم و بعد تعجب میکنیم چرا خستهایم.
اگر خستهای، حق داری کمی مکث کنی.
اگر چیزی دیگه خوشحالت نمیکنه، حق داری تغییرش بدی.
اگر یه رابطه بیشتر از اینکه آرامش باشه، فرسودگیه، حق داری دربارهش دوباره فکر کنی.
و اگر یه روز فهمیدی چیزی که مدتها دنبالش بودی، اصلاً چیزی نیست که میخواستی، حق داری مسیرت رو عوض کنی.
هیچکس قرار نیست به جای تو با زندگی تو زندگی کنه.
پس خودت رو هم توی تصمیمهات حساب کن.
شاید من و تو از قبل رفیق بوده باشیم، شاید هم همین چالش باعث شده برای اولین بار چند خط بینمون رد و بدل بشه.
هرچی که هست، خوشحالم که این نامه سهم تو شد.
چون صاد حالا داره به آخر این مسیر نزدیک میشه و بعد از این، هرکسی باید برگرده سراغ داستان خودش.
تو هم برگرد.
اما این بار خودت رو هم با خودت ببر.
نه فقط مسئولیتهات رو،
نه فقط آدمهایی که دوستشون داری،
نه فقط نگرانیهات رو.
خودت رو.
با تمام علاقههات،
با آرزوهات،
با خستگیهات،
با چیزایی که هنوز نمیدونی.
ممنون که یکی از آخرین آدمهای این مسیر بودی.
امیدوارم از این به بعد، هرچقدر برای دیگران جا باز میکنی، برای خودت هم یه گوشهی امن نگه داری.
چون تو هم بخشی از زندگیای هستی که باید براش وقت بذاری.
مراقب خودت باش.
.صاد.
https://t.me/finora0766