یه وقتهایی آدم یه لبخند میزنه و هیچکس نمیفهمه پشت همون لبخند، چه روزی رو پشت سر گذاشته.
شاید برای همینه که من همیشه فکر میکنم نباید آدمها رو فقط از چیزی که نشون میدن شناخت.
یکی ممکنه پر از شوخی باشه و شبها با فکرهای خودش بیدار بمونه. یکی ممکنه خیلی آروم باشه و توی ذهنش هزار تا حرف داشته باشه. یکی ممکنه همیشه حواسش به همه باشه، اما خودش مدتهاست کسی رو نداشته که حواسش به اون باشه.
آدمها پیچیدهتر از چیزیان که از بیرون به نظر میرسن.
این روزها که صاد داره آخرین نامههاش رو مینویسه، بیشتر از همیشه به همین لایههای پنهان آدمها فکر میکنم.
به اینکه شاید پشت هر «خوبم»، یه داستان کامل خوابیده باشه.
پس اگر یه روز دیدی کسی ساکته، مجبورش نکن حرف بزنه.
اگر خندید، فکر نکن حتماً همهچیز خوبه.
و اگر گفت «چیزی نیست»، شاید فقط هنوز آماده نیست دربارهش حرف بزنه.
گاهی بهترین کاری که میتونیم بکنیم اینه که بدون فشار، فقط بگیم:
«هر وقت خواستی، من هستم.»
همین جملهی ساده میتونه برای یه نفر خیلی بیشتر از چیزی که فکر میکنی معنی داشته باشه.
شاید من و تو از قبل رفیق بودیم، شاید هم همین چالش باعث شد چند دقیقهای با هم آشنا بشیم.
اما خوشحالم که یکی از آخرین نامههای صاد به تو رسید.
و قبل از اینکه این مسیر تموم بشه، میخوام برات یه چیز آرزو کنم:
امیدوارم همیشه آدمهایی اطرافت باشن که فقط لبخندت رو نبینن؛ خودت رو ببینن.
آدمهایی که وقتی زیادی ساکت شدی، حواسشون جمع بشه.
وقتی زیادی خندیدی، فقط خوشحال نشن؛ ببینن پشتش چیزی هست یا نه.
و وقتی گفتی «من خوبم»، اگر حس کردن خوب نیستی، بهت حق بدن که یه روز خوب نباشی.
اما خودت هم همین مهربونی رو با خودت داشته باش.
لازم نیست همیشه حال خودت رو انکار کنی تا بقیه راحت باشن.
اگر خستهای، بگو خستهام.
اگر دلت گرفته، بذار یه مدت گرفته باشه.
اگر چیزی اذیتت میکنه، به خودت اجازه بده جدی بگیریش.
صاد حالا داره از این مسیر خداحافظی میکنه.
ممنون که یکی از آخرین آدمهایی بودی که چند خط ازشون برای این پایان نوشتم.
امیدوارم بعد از این، هر لبخندی که میزنی، فقط برای پنهان کردن چیزی نباشه؛
گاهی واقعاً از ته دل باشه.
و اگر یه روز هم نبود، اشکالی نداره.
قرار نیست هر روز خوشحال باشی.
فقط امیدوارم هیچوقت مجبور نباشی تنهایی تمام بار دلت رو حمل کنی.