یه وقتهایی آدم بیشتر از هر چیزی، از توضیح دادن خسته میشه.
از اینکه مدام باید بگه چرا اینطوری فکر میکنه، چرا فلان چیز براش مهمه، چرا از یه حرف ناراحت شده، چرا یه نفر رو دوست داره، یا چرا دیگه نمیتونه مثل قبل ادامه بده.
انگار همه فکر میکنن اگر دلیل چیزی رو نفهمن، پس حتماً اون چیز بیمنطقه.
اما همیشه اینطور نیست.
بعضی احساسات قبل از اینکه منطقی باشن، واقعیان.
گاهی فقط میدونی دلت گرفته. گاهی فقط میدونی دیگه توان ادامه دادن یه رابطه رو نداری. گاهی فقط میفهمی یه جا دیگه جای تو نیست.
و لازم نیست برای همهشون یه توضیح کامل داشته باشی.
این روزها که صاد داره آخرین نامههاش رو مینویسه، بیشتر از همیشه به همین چیزها فکر میکنم؛ به حرفهایی که گفتنشون آسون نیست، به احساساتی که کلمهی مناسبی براشون پیدا نمیکنیم، و به آدمهایی که شاید سالها تلاش کردن خودشون رو برای بقیه توضیح بدن.
اگر تو هم از اون آدمهایی هستی که زیاد توضیح میدن، یه روز امتحان کن کمتر توضیح بدی.
نه از سر بیتفاوتی؛ از سر آرامش.
آدمهایی که واقعاً بخوان بفهمنت، سؤال میپرسن. گوش میدن. زمان میذارن.
و آدمهایی که فقط دنبال قضاوتن، حتی اگر صد بار هم توضیح بدی، باز چیزی برای ایراد گرفتن پیدا میکنن.
پس انرژیت رو برای همه خرج نکن.
شاید من و تو از قبل رفیق بودیم، شاید هم همین چالش باعث شد تازه چند خط با هم آشنا بشیم.
اما خوشحالم که یکی از آخرین نامههای صاد به تو رسید.
چون قبل از رفتن، دلم میخواد یه چیز رو یادت بندازم:
تو مجبور نیستی همیشه برای احساساتت دادگاه تشکیل بدی.
حق داری بعضی چیزها رو فقط حس کنی.
حق داری نظرت عوض بشه.
حق داری یه روز بخندی و یه روز دلت گرفته باشه.
حق داری آدمی باشی که هنوز خودش رو کامل نفهمیده.
همهی ما در حال فهمیدن خودمونیم.
صاد حالا داره به آخر این مسیر میرسه.
نامهها تموم میشن و بعدش هرکسی برمیگرده سراغ زندگی خودش.
اما امیدوارم تو، از این به بعد، کمتر برای اثبات خودت انرژی بذاری و بیشتر برای ساختن خودت.
چون آخرش مهم نیست همه تو رو فهمیدن یا نه.
مهم اینه که خودت خودت رو گم نکرده باشی.
ممنون که یکی از آخرین مقصدهای صاد بودی.
مراقب خودت باش.
و اگر یه روز کسی نفهمیدت، لازم نیست خودت رو برای قابلفهم شدن تغییر بدی.