طنازی و عشوهگریِ سیاهی کم که نیست.. اما روی دور تکرار، دائما دم گوشم سوالت رو نجوا میکنی"چی توی تیرهگی میبینی؟" خودم رو. خودم رو لالوی خطوخطوط تیرهگی ها تماشا میکنم.تورو تماشا میکنم، اندرون دل آسمون، وقتی روی ماه قدم میزنی. عطر سرمای زمستون، دونهبرف های بیرنگ ابر، به صرف قهوهی گرمی کنج ترین کافهی شهر، شاید هم با چاشنی آغوش آشنایی.. همچنین واژههایی که بهمنظور لبخند تو، ابراز میشن.. کالبدم رو سمت زنده بودن، سمت نفس کشیدن،، هدایت میکنه.
@DarkRedSoul
@DarkRedSoul