وای بر من!
به کجایِ این شبِ تیره بیاویزم قبایِ ژندهیِ خود را؟
تا کشم از سینهیِ پر دردِ خود بیرون؛
تیرهایِ زهر را دلخون.
وای بر من!
نیمایوشیج.
به کجایِ این شبِ تیره بیاویزم قبایِ ژندهیِ خود را؟
تا کشم از سینهیِ پر دردِ خود بیرون؛
تیرهایِ زهر را دلخون.
وای بر من!
نیمایوشیج.