لبه پشت بام راه می روم،
راه می روم و به آدم ها نگاه می کنم؛
عجیب است که ترسی ندارم...
منی که همیشه از ارتفاع می ترسیدم،
حالا با موهای در دست باد رها شده،
و نور ماه بر صورتم،
آنجا راه می روم؛
نمی دانم خودم را خلاص کنم از این زندگی،
یا پایین بروم و زندگی قبلی ام را در پیش بگیرم؟!
اگر برگردم...
چه چیزی تغییر خواهد کرد؟!
هیچ چیز...
در کمتر از یک ثانیه مانند پرنده ای تازه متولد شده دارم سقوط می کنم،
امیدوارم زندگی بعد پرواز کردن را یاد بگیرم...
راه می روم و به آدم ها نگاه می کنم؛
عجیب است که ترسی ندارم...
منی که همیشه از ارتفاع می ترسیدم،
حالا با موهای در دست باد رها شده،
و نور ماه بر صورتم،
آنجا راه می روم؛
نمی دانم خودم را خلاص کنم از این زندگی،
یا پایین بروم و زندگی قبلی ام را در پیش بگیرم؟!
اگر برگردم...
چه چیزی تغییر خواهد کرد؟!
هیچ چیز...
در کمتر از یک ثانیه مانند پرنده ای تازه متولد شده دارم سقوط می کنم،
امیدوارم زندگی بعد پرواز کردن را یاد بگیرم...