كوروش یغمایی تو اتاقش داشت از تنهایی آتیش میگرفت، فریدون فروغی هم دیگه قوزک پایش یاری رفتن نداشتن، فرهاد هم خودشو دیده بود تو آیینه اما نشناخته بود، داشتن به تن ابی تبر میزدن، هایده نمیدونست چی بگه از دل تنگش، مهستی به خودش یادآوری میکرد بیرون از خونه دلا همه سنگ، حبیب هم مرد تنهایِ شب بود، گوگوش هم مرداب شده بود و همشون رو ما باهم هستیم.