معرفی عضو فعال این هفته در کمیته ادبی (چیستا)
بانو آسو "اطوارزاده"
ایشان متولد سال [۱۳۸۴] ه.ش در شهر کابل در یک خانواده متدین و اهل علم و هنر چشم به جهان گشوده اند.
ایشان در سالِ [۱۴۰۱] ه.ش مکتب را با کسب نمرات عالی به پایان رسانیدند ولی بهدلیل بستهشدن دانشگاهها نتوانستند امتحان کانکور را سپری نمایند.
به همین سبب به شکل آنلاین زبان اردو، اساسات قابلگی، فن بیان و نویسندهگی را آموختند و همچنان تجوید قرآنکریم و کتاب های چون صرف، و میزانِ صرف، فقهالمیسر، قُدری وغیره کتاب ها را از مدرسه دارلبنات خالد بن ولید فراگرفته اند.
ایشان میگویند:
《 در زندگی نباید هیچگاهی متکی به شخصِ دیگری بود و قدم در راهی شخص دیگری گذاشت هر کسی باید خودش تلاش کند و جایگاه خود در جهان هستی را دریابد از این رو من هیچ الگوی ندارم و فقط میخواهم آن مسیری را دنبال کنم که انتهایش به موفقیت ختم میشود.》
پس بانو "اطوارزاده" هیچ الگوي ندارند.
سفر ادبی ایشان:
مدت یکسالِ میشود به طور کُلی مینویسند؛ اما عشق به نوشتن در وجود شان از آوانِ طفولیت بود و از آن زمان شعر میسرودند و مینوشتند.
نویسندههای دلخواهی ایشان شامل: امیلیبرونته، الیفشافاک، هاکانمنگوچ میباشند.
(درد انسانها را وادار به قلم گرفتن مینماید و عشق با همرای خود بهترین اثر را از ما بهجا میگذارد
و برای اینکه نویسندهی بینظیری گردیم تنها گزینه این است که نگاشت و نگاشت و نگاشت...)
نمونه آثار ایشان:
باز میخوانی مرا از پشتِ این دیوارها
در سکوتِ شب ولی در بستری بیمارها
خنده بر لب میزداید شهر ابری میشود
تا تو هستی درپی انکار "شب بیدارها"
روزها اندر خیالت شام میگردد ولی
نه! نداری قصدِ بودن در برِ اغیارها
دوست داری تا ابد محکومِ عشقت باشمُ
در فراری مثلِ این بارانی از رگبارها
آسو"اطوارزاده"
قسم خوردم نبینم روی ماهت
نه آن گیسو و چشمانِ سیاهت
نشستم مجلسِ آندم چو گفتم
نگفتم نشنوم صوتی کلامت
آسو"اطوارزاده"
هرچه بزرگتر میشم
بیشتر به این موضوع پی میبرم که تنهایی بهتر از این است
که هزارتا دوست داشته باشی
و لحظهی هم آنها به فکرت نباشند!
آسو"اطوارزاده"
{چشمانش}
چقدر دلم هوای بودن با تو را می خواهد
چقدر دلتنگِ آن چشمانِ سیاهت گشتهام
همانندی دیوانه ها پرسه میزنم در خیالِ دیدنت....
وجودم را دردِ ژرف فراگرفته است...
الحق که این همان دردِ محجوریست،
آه،از آن ابرو های پُرپشت و بلندت مرا یادِ آن
خاطراتِ شیرینام انداخت.
آن گاه که تو بی خبر از عالم بیرون محو خودت بودی
و من از دورترین جای ممکن تو را تماشا مینمودم
می خواهم غرق شوم درقعرِ چشمانِ سیاهت
و خود را گم کنم در آغوش عطرآگینات....
نگارِ چشم سیاهِ من....!!
بانو آسو "اطوارزاده"
ایشان متولد سال [۱۳۸۴] ه.ش در شهر کابل در یک خانواده متدین و اهل علم و هنر چشم به جهان گشوده اند.
ایشان در سالِ [۱۴۰۱] ه.ش مکتب را با کسب نمرات عالی به پایان رسانیدند ولی بهدلیل بستهشدن دانشگاهها نتوانستند امتحان کانکور را سپری نمایند.
به همین سبب به شکل آنلاین زبان اردو، اساسات قابلگی، فن بیان و نویسندهگی را آموختند و همچنان تجوید قرآنکریم و کتاب های چون صرف، و میزانِ صرف، فقهالمیسر، قُدری وغیره کتاب ها را از مدرسه دارلبنات خالد بن ولید فراگرفته اند.
ایشان میگویند:
《 در زندگی نباید هیچگاهی متکی به شخصِ دیگری بود و قدم در راهی شخص دیگری گذاشت هر کسی باید خودش تلاش کند و جایگاه خود در جهان هستی را دریابد از این رو من هیچ الگوی ندارم و فقط میخواهم آن مسیری را دنبال کنم که انتهایش به موفقیت ختم میشود.》
پس بانو "اطوارزاده" هیچ الگوي ندارند.
سفر ادبی ایشان:
مدت یکسالِ میشود به طور کُلی مینویسند؛ اما عشق به نوشتن در وجود شان از آوانِ طفولیت بود و از آن زمان شعر میسرودند و مینوشتند.
نویسندههای دلخواهی ایشان شامل: امیلیبرونته، الیفشافاک، هاکانمنگوچ میباشند.
(درد انسانها را وادار به قلم گرفتن مینماید و عشق با همرای خود بهترین اثر را از ما بهجا میگذارد
و برای اینکه نویسندهی بینظیری گردیم تنها گزینه این است که نگاشت و نگاشت و نگاشت...)
نمونه آثار ایشان:
باز میخوانی مرا از پشتِ این دیوارها
در سکوتِ شب ولی در بستری بیمارها
خنده بر لب میزداید شهر ابری میشود
تا تو هستی درپی انکار "شب بیدارها"
روزها اندر خیالت شام میگردد ولی
نه! نداری قصدِ بودن در برِ اغیارها
دوست داری تا ابد محکومِ عشقت باشمُ
در فراری مثلِ این بارانی از رگبارها
آسو"اطوارزاده"
قسم خوردم نبینم روی ماهت
نه آن گیسو و چشمانِ سیاهت
نشستم مجلسِ آندم چو گفتم
نگفتم نشنوم صوتی کلامت
آسو"اطوارزاده"
هرچه بزرگتر میشم
بیشتر به این موضوع پی میبرم که تنهایی بهتر از این است
که هزارتا دوست داشته باشی
و لحظهی هم آنها به فکرت نباشند!
آسو"اطوارزاده"
{چشمانش}
چقدر دلم هوای بودن با تو را می خواهد
چقدر دلتنگِ آن چشمانِ سیاهت گشتهام
همانندی دیوانه ها پرسه میزنم در خیالِ دیدنت....
وجودم را دردِ ژرف فراگرفته است...
الحق که این همان دردِ محجوریست،
آه،از آن ابرو های پُرپشت و بلندت مرا یادِ آن
خاطراتِ شیرینام انداخت.
آن گاه که تو بی خبر از عالم بیرون محو خودت بودی
و من از دورترین جای ممکن تو را تماشا مینمودم
می خواهم غرق شوم درقعرِ چشمانِ سیاهت
و خود را گم کنم در آغوش عطرآگینات....
نگارِ چشم سیاهِ من....!!