به آدمی که کور و کر شده اهمیتی داده میشه؟، کمتر کسی تقلایی واسه بیدار شدنش میکنه و در نهایت یا هیچکس برنده نمیشه، یا یک نفر!
همه اولش هیجان اینو دارن که بمونن پای این آدم و بخان با هیجان بیدارش کنن و این افتخارو به پای خودشون بنویسن و در نهایت قصه من، نفری برندهی این داستان شد! حالا چی میشه اگه بگم از یک نفر خودم غریبه تر از هر زمانی شدم؟ همه چی درد داره اما درد؟ به مرور زمان کهنه میشه، پوسیده میشه، میره و دردای جدیدی جاش رو میگیرن، اما درد دستایی که برای اولین بار روح یه آدم کور و کرو لمس میکنه و دیگه وجود نداره غیر قابل فراموش شدنه، همیشه اولین ها اشتباه پیش میرن و چی میشه اگه بگم من میخام بزرگترین اشتباهم، اولین و آخرین اشتباهم، لمس کننده روح روان منِ کور کر دستمو بگیره چی؟، در نهایت فقط دست و پا زدنه! و با این روند فقط بیشتر غرق میشی، انقدری غرق میشی که دیگه نفسی واست نمیمونه، انقدری که دیگه تقلاهات واسه تجربهیِ خوبه کشیدن اکسیژن تویه ریه هات شروع میشه، در نهایتم تویی که سقوط میکنی چون دستی هیچ وقت به دادت نمیرسه! تو میخای نفس بکشی میخای زنده بمونی و زندگی کنی، ولی همیشه دیر جنبیدن آدمو از پا درمیاره
همه اولش هیجان اینو دارن که بمونن پای این آدم و بخان با هیجان بیدارش کنن و این افتخارو به پای خودشون بنویسن و در نهایت قصه من، نفری برندهی این داستان شد! حالا چی میشه اگه بگم از یک نفر خودم غریبه تر از هر زمانی شدم؟ همه چی درد داره اما درد؟ به مرور زمان کهنه میشه، پوسیده میشه، میره و دردای جدیدی جاش رو میگیرن، اما درد دستایی که برای اولین بار روح یه آدم کور و کرو لمس میکنه و دیگه وجود نداره غیر قابل فراموش شدنه، همیشه اولین ها اشتباه پیش میرن و چی میشه اگه بگم من میخام بزرگترین اشتباهم، اولین و آخرین اشتباهم، لمس کننده روح روان منِ کور کر دستمو بگیره چی؟، در نهایت فقط دست و پا زدنه! و با این روند فقط بیشتر غرق میشی، انقدری غرق میشی که دیگه نفسی واست نمیمونه، انقدری که دیگه تقلاهات واسه تجربهیِ خوبه کشیدن اکسیژن تویه ریه هات شروع میشه، در نهایتم تویی که سقوط میکنی چون دستی هیچ وقت به دادت نمیرسه! تو میخای نفس بکشی میخای زنده بمونی و زندگی کنی، ولی همیشه دیر جنبیدن آدمو از پا درمیاره