Forward from: فَـراموشــی؛
در کوچههای تاریک خیالم، سایهها میرقصند و تنهایی، همدمم شده است. درختان بی برگ، حرفهای ناگفتهام را میشنوند و باد سرد، نالههای دل را به دوردستها میبرد. چشمانم، دریایی از اندوه اند و هر قطرهی اشکم گواهی بر نبودنت. اکنون سکوت گویاترین فریاد من است.
تو را میخواستم، اما این بار، خودم را بیشتر.