- آنه؛
تکرارِ غریبانه روزهایت چگونه گذشت وقتی روشنی چشمهایت در پشتِ پرده های مه آلود اندوه پنهان بود؟
آیا هنوز هم موهای نارنجی رنگت غمزده و دلگیرت میکنند و از گیلبرت بلایت بدت می آید؟
هربار که چشمم به تو می اُفتد دلم میخواهد در آغوشت بگیرم و آنقدر گریه کنم که فراموش کنم کجا هستم و پیراهنت از اشکهایم خیس شود و تو مهربانانه در چشمهایم نگاه کنی و بگویی: " گریه نکن دختر، به ماریلا میگم کیک توتفرنگی و شربت آلبالو برامون درست کنه باهم بریم پیک نیک" و من لبخند کودکانه ای بزنم و از ذوق لبریز شوم ...
اینها همه خیالند و هیچ یک خیال نیست.
من با تو زندگی کرده ام و میکنم.
در جزیره پرنس ادوارد قد میکشم و به اسبهای مَتیو سر میزنم.
به ماریلا در شستن ظرفهای شام کمک میکنم و از پنجره اتاقت شکوفه های درختان را مینگرم.
آنه، با من بگو از لحظه لحظه های مبهم کودکیت و از تنهایی معصومانه دستهایت...
بگو چگونه شکفتی و سبز شدی؟
دریاچه آبهای نقره ای چطور به ذهنت خطور کرد؟
تو چطور میتوانی اینقدر دوست داشتنی باشی؟
آنه، در گوشم زمزمه کن:
" و اینک شکفتن و سبز شدن در انتظار توست، در انتظار توست ..."
-کدعین