صدای بی تاب ارگ مثل تپش های قلب این خانه بود، اگر قطع میشد روحش فرسوده میشد و خونه جای بوی شامپاین ، بوی مرگ می گرفت, ParadiseInBloodعمارتی سرخ رنگ، از دل جهنم دهان باز کرده بیرون اومده بود
پنجره های کدر و تیره با میله هایی بهم چفت شده بودند ، باغ بزرگ اما پر از گل های پژمرده ای بود که قصد زمین افتادن نداشتن
صاحب این عمارت به تنهایی، با موهایی فر ، حنایی و با نگین بسته شده به یک طرف شونه اش زندگی می کرد
جواهر های در خشانی روی مچ دست و گردن باریک و برهنه اش به چشم می خورد و برخلاف برق و جلای آنان، نگاهش بی فروغ بود
انگار همچون رز پژمرده ای در آن باغ و عمارت نچیده مانده بود و زمان به حالش توقف کرده بود ، هیچ چیز با قبل فرق نکرده بود