تو کمی پایین تر از آن دریای سیاه همیشه مواج ، ماهیان بی قراری داری که شاعرانه جغرافیای دلم را فتح کرده و تا ورای تاریخ وجودم سفر میکنند . تو اقیانوسها داری و من حوض حزناندود کوچکی دارم که ماهیانش میخواهند تمام عمر خیره به ماهیان اقیانوس تو باشند . نمی دانم از حسرت ، اندوه ، درد یا شاید هم عشق ...
فقط این را میدانم که نه برای من که جهان کوچکی دارم به وسعت چهار تکه کاشی شکسته که شاید قلبم باشد بلکه برای تمام ماهیان جهان تو آن چنانی که بیقرارانه هفت و هفتصد و هفتهزاران دریا طی میکنند که حتی برای یک بار هم که شده از دور ماهیان تو را نظارهگر شوند ...
اصلا ماهی است یا ماه آن خیالانگیز که به سمتت می کشاند و غرقم میکند ؟!
چیست که تمام شاعران چنان محو آن شدند که شب و روز و خشکی و دریا و مرگ و زندگانی به هم بستند تا وصفش کنند ؟
هزار آرایه آمد برایشان و هیچ تشبیه و حسآمیزی و استعاره و تلمیحی افاقه نکرد و مرهم نشد بر زخمی که آن ماهیان ماهسان به جان عاشقانشان زدند .
ف.نیک
فقط این را میدانم که نه برای من که جهان کوچکی دارم به وسعت چهار تکه کاشی شکسته که شاید قلبم باشد بلکه برای تمام ماهیان جهان تو آن چنانی که بیقرارانه هفت و هفتصد و هفتهزاران دریا طی میکنند که حتی برای یک بار هم که شده از دور ماهیان تو را نظارهگر شوند ...
اصلا ماهی است یا ماه آن خیالانگیز که به سمتت می کشاند و غرقم میکند ؟!
چیست که تمام شاعران چنان محو آن شدند که شب و روز و خشکی و دریا و مرگ و زندگانی به هم بستند تا وصفش کنند ؟
هزار آرایه آمد برایشان و هیچ تشبیه و حسآمیزی و استعاره و تلمیحی افاقه نکرد و مرهم نشد بر زخمی که آن ماهیان ماهسان به جان عاشقانشان زدند .
ف.نیک