با انگشتم زمینه نقاشی خواهرم رو دنبال می کنم، ریه هایی که از دریایی گل ساخته شده اند. گلبرگ های صورتی کمرنگ، سفید خالص، حتی آبی خوش رنگی که از هر لبه ی دوقلو های بیضی شکل در پس زمینه بیرون زده اند و هر کدام به نوعی منحصر به فردند، طراوتی دارند که انگار تا ابد شکوفا خواهند ماند. برخی از گل ها هنوز شکفته نشده اند و می توانم وعده زندگی را که بی صبرانه منتظر سربرآوردن از لابه لای آن غنچه های کوچک است، زیر فشار انگشتانم احساس کنم. آن ها را بسیار دوست دارم.
همیشه از خود می پرسم داشتن ریه هایی به این سالمی چه حسی خواهد داشت، این طور زنده. نفس عمیقی می کشم و احساس می کنم هوا برای ورود به بدنم و خروج از آن، سخت می جنگد.
پنج قدم فاصله_ریچل لیپینکات
#book
•[https://t.me/darkblue_mind]•
همیشه از خود می پرسم داشتن ریه هایی به این سالمی چه حسی خواهد داشت، این طور زنده. نفس عمیقی می کشم و احساس می کنم هوا برای ورود به بدنم و خروج از آن، سخت می جنگد.
پنج قدم فاصله_ریچل لیپینکات
#book
•[https://t.me/darkblue_mind]•