#تناسخ
#پارت7
+الان که این پولو ندارم ولی قول می دم...
_یا همین الان یا هیچی...
هیچ راه مقاومتی نداشتم. فقط به چشمای خمارش نگاه کردم و با بغض گفتم:«استاد خواهش می کنم.»
و قطره اشکی از چشمم پایین افتاد. نباید غرورمو جلوش خورد می کردم ولی مجبور شدم. من جلوی این آدم کوه غرور بودم دقیقاً مثل خودش ولی اون باعث شد ازش خواهش کنم و جلوش اشک بریزم. یه روزی بابته این کارش تقاص پس می داد.
حضورشو روبه روم حس کردم و سرمو بالا گرفتم. حتی موقع باختمم سرمو پایین نمیندازم چون من با اون دخترای ضعیفی که خودشونو زود می بازن فرق دارم.
استاد نگاهی به چشمای اشکیم انداخت و گفت:«گریه نکن!»
اخم غلیظی کرد و ادامه داد:«امشب که حسمو پروندی ولی مطمئن باش فردا شب خوب از خجالتت در میام.»
عقب گرد کرد تا بره که با یادآوری چیزی دوباره برگشت و افزود:«آها راستی، فکر فرار به سرت بزنه اون روی منو می بینی عروسک. بذار همینجوری مثل آدم باهات رفتار کنم. طبقه ی بالا هم اتاق زیاده، امشبو همینجا می مونی.»
نفس آسوده ای کشیدم! تا فردا خدا بزرگه! فردا بعد از دانشگاه فرار می کنم. اون می خواد از کجا بفهمه؟ فرار می کنم می رم شهرستان پیش عمه گلچهره. اون می تونه کمکم کنه.
استاد جاوید که رفت، منم با خجالت پشت سرش رفتم و وارد خونش شدم. داخل خونش صد برابر جذاب تر از بیرونش بود و من تا حالا توی عمرم همچین خونه ای ندیده بودم. یه خونه که دسته کمی از عمارت نداشت و تمام وسیله هاش لوکس و گرون قیمت بودن جوری که شاید مبلای توی خونش پول خون من بود. اون که 70 میلیون براش چیزی نبود، شاید اگه یکم دیگه خواهش و تمنا می کردم ولم می کرد. اصلاً من مگه براش چه جذابیتی داشتم که می خواست باهام باشه؟
#پارت7
+الان که این پولو ندارم ولی قول می دم...
_یا همین الان یا هیچی...
هیچ راه مقاومتی نداشتم. فقط به چشمای خمارش نگاه کردم و با بغض گفتم:«استاد خواهش می کنم.»
و قطره اشکی از چشمم پایین افتاد. نباید غرورمو جلوش خورد می کردم ولی مجبور شدم. من جلوی این آدم کوه غرور بودم دقیقاً مثل خودش ولی اون باعث شد ازش خواهش کنم و جلوش اشک بریزم. یه روزی بابته این کارش تقاص پس می داد.
حضورشو روبه روم حس کردم و سرمو بالا گرفتم. حتی موقع باختمم سرمو پایین نمیندازم چون من با اون دخترای ضعیفی که خودشونو زود می بازن فرق دارم.
استاد نگاهی به چشمای اشکیم انداخت و گفت:«گریه نکن!»
اخم غلیظی کرد و ادامه داد:«امشب که حسمو پروندی ولی مطمئن باش فردا شب خوب از خجالتت در میام.»
عقب گرد کرد تا بره که با یادآوری چیزی دوباره برگشت و افزود:«آها راستی، فکر فرار به سرت بزنه اون روی منو می بینی عروسک. بذار همینجوری مثل آدم باهات رفتار کنم. طبقه ی بالا هم اتاق زیاده، امشبو همینجا می مونی.»
نفس آسوده ای کشیدم! تا فردا خدا بزرگه! فردا بعد از دانشگاه فرار می کنم. اون می خواد از کجا بفهمه؟ فرار می کنم می رم شهرستان پیش عمه گلچهره. اون می تونه کمکم کنه.
استاد جاوید که رفت، منم با خجالت پشت سرش رفتم و وارد خونش شدم. داخل خونش صد برابر جذاب تر از بیرونش بود و من تا حالا توی عمرم همچین خونه ای ندیده بودم. یه خونه که دسته کمی از عمارت نداشت و تمام وسیله هاش لوکس و گرون قیمت بودن جوری که شاید مبلای توی خونش پول خون من بود. اون که 70 میلیون براش چیزی نبود، شاید اگه یکم دیگه خواهش و تمنا می کردم ولم می کرد. اصلاً من مگه براش چه جذابیتی داشتم که می خواست باهام باشه؟