داروگ


Channel's geo and language: not specified, not specified
Category: not specified


اینجا از تصاویر، صداها، رنگ‌ها و لحظه‌هایم می‌نویسم

Related channels

Channel's geo and language
not specified, not specified
Category
not specified
Statistics
Posts filter


شروع رسمی ۴۰۳
با سبزهای کم رنگ
با آبیِ آسمانی
مقداری امید
و کمی ترس
.
مثل خود زندگی


می‌گویم خسته‌ام، کم آورده‌ام
می‌گوید هر زمان که ناامید شدی به یاد بیار که همه عمرت را پیش رو داری.
زمزمه میکنم همه عمرم


نـور را در پاکت‌های معطر می‌گذارم و پست می‌کنم به آدرس قلب‌هایی که چراغی در آنها نمی‌سوزد !✨
.

رضا چایچی


.
.
بند و طنابی باید باشد در بساط آدم‌ها تا با آن گره بزنند خودشان را به شریان قطع شده زندگی. مثل امنیت نشستن در کف آشپزخانه «پ» و آرامش گوش دادن به حضور او. مثل پر بودن از خاطره با «ل» آنقدر که ندانی کدامش را باید انتخاب کنی. مثل خندیدن وسط زار زدن با «س» بسکه چشمان معصومش از نگرانی دودو می‌زند اما هیچ استعدادی در دلداری ندارد. وقتی که «ب» مثل یک مادر سخت‌گیر بداخلاق می‌شود و یا اشک چشمان آن «س» دیگر به وقت اندوه تو. مثل خیال‌جمعی از همیشگی بودن «م». وقتی که مطمئنی از بودن در کنج قلب کسانی که رفیق خواندی‌شان. رفاقت مثل گرمای چراغ علاالدین است در یک روز برفی.
.
#رابطه


اینجوریه که از یه جایی به بعد تو جلسات روان‌درمانی، الگوهای قبلی برات کار نمی‌کنه، حتی اگر بخوای. بی‌دفاع میشی، می‌ترسی، به یه استیصال دردناک میرسی، و به یک معنای دیگه سوگوار خودت میشی. و درست اگر اینجا تن بدی به جریان درمان و تاب بیاری اون ترس و درد عمیقی که تو جانت پیچیده، می‌تونی درست عزاداری کنی، و اون وقته که شفا پیدا می‌کنی.
#روانشناسی
#رواندرمانی
#خودگویه


.
.
هر آنچه در قلب می‌گذرد را نمی‌توان گفت،
برای همین خدا آه، اشک، خواب طولانی ، لبخند سرد و لرزش دستان را خلق کرد.
نزار قبانی




اگر نبودم مرا در چیزهایی پیدا
کنید که دوستشان داشتم؛
در سرخی خورشید هنگام غروب
در صدای آب
در آسمان پر از ستاره
در یک استکان شیشه‌ای دسته دار چای
در صدای آرواره نرم و نازک نوزاد تازه متولد شده موقع مکیدن سینه مادرش
در قطرات باران
در برق چشمان کودکان نوپا
در کوبش قلب عاشقان
در گرمای قطره‌ی اشک که به وقت دلتنگی به روی گونه سر میخورد


چهار سال پیش یک نسخه صوتی از برج مراقبت وایرال شد که به کابین پرواز پیام مخابره میکند، پرواز اکراین ۷۵۲, پیام را دریافت میکنید؟ صدای مرد در ابتدا آرام است، رفته رفته رنگ نگرانی می‌گیرد، و در انتها پشت هم با استیصال فقط صدا می‌زند پرواز ۷۵۲؟
بارها از همان سال سیاه از خودم میپرسم تو را چه شده؟ مگر اولین بارشان بود؟ مگر مصیبت اول بود؟ مگر کم شاهد جنایت‌شان بودی؟ پس چرا برایت تمام نمی‌شود ؟ چرا یک پایت در آن روز مانده و بیرون نمی‌آید؟
آن اضطرابِ پشتِ انتظارِ پاسخ در برج مراقبت، آن التهاب کشنده، و آن سکوت مرگبار چیزی را در من دگرگون کرده، من بعد از شنیدن آن صدا و آن سکوت که هرگز شکسته نشد، دچار دگردیسی شدم. من هنوز منتظرم دستی از آن دشت شوم بخت برخیزند برای کمک، من هنوز منتظر شنیدن ناله‌ای هستم تا زندگی را از نو به آن گره بزنم. من هنوز از تصور اینکه در آن دشت سرد صبحگاه دی ماه شاید کسی نفس می‌کشید اگر شلیک دومی نبود، دچار لرز میشوم. من با التهاب و اضطراب صدای آن مرد مُردم، ما آن شب مردیم.
#ps752


نسخه‌ای از من دارد نوار ساحلی جنوب را گز می‌کند و هر کجا که میلش کشید بساط چای و چادر را برپا می‌کند برای دمی لذت بیشتر از زندگی...
نسخه‌ای دیگر از من در راه شمال است و عزیزانی را در آن گربه کوچک چسبیده به خزر غافلگیر می‌کند برای درازترین شب سال...
زنی هم با موهای نمداری که حوصله خشک کردنشان را نداشته، زیر نرمی پتو لمیده و به این فکر می‌کند که کاش فردا صبح خودش را مهمان کافه‌ای در حوالی محل رخوت برانگیز کارش کند تا تلخی پس زدن دو دریا را کمی شیرین کند.


دلم یک صندلی در ردیف جلو در کنسرت قربانی میخواهد، تا همه خستگی ها را با او بخوانم:
سکوت قبل رفتنت، نماندنت، ندیدنت مرا به این جنون کشیده
چه حسرتی‌ست بر دلم که از تمام بودنت، نبودنت به من رسیده


اگر سخن میان من و تو پایان یافت
و راه‌های وصال قطع شدند و جدا و غریبه گشتیم
از نو با من آشنا شو.
#نزارقبانی


حرف زدن با تو
شنیدن صدایت ؛
حتی در اوج دلخوری و خشم
قلبم را یک دشت شقایق پرگل می‌کرد. شقایق ها که با باد تکان می‌خوردند، دلم قیقاج میرفت.
تا سال‌ها پس از جدایی‌مان خواستم انکار کنم. بعدتر که بزرگتر شدم و احتمالا عاقل‌تر، به درد فهمیدم آدمی را توان مبارزه با احساسش نیست. اصلا غلبه بر احساس اسمش قوی بودن نیست. قوی بودن یعنی بدانی کجای دنیا ایستاده‌ای با همه مختصات خودت. این شد که اجازه دادم به خودم اعتراف کنم، که تو شیرین ترین دیوانگی عمرم بودی.
امشب یکسال می‌شود که برای همیشه چشمانت را بستی.


خاطره‌ها حد وسط ندارند، یا لذت را دو چندان می‌کنند یا ویرانی را


کمتر از یک ماه دیگر سالروز مرگ توست.
این روزها به این فکر میکنم آدمیزاد در ماه آخر زندگی‌اش چه کار باید بکند؟ تو چه می‌کرده‌ای؟ اینکه اگر می‌دانستی تا یک ماه دیگر نخواهی بود چه میکردی؟
آدمی اگر بداند یک ماه دیگر می‌میرد، درِ خیالش را برای که باز می‌کند و چه کلماتی را با خود به زیر خاک نمی‌برد؟
کاش در دنیای مردگان مهربان‌تر باشی و به خوابم بیایی.


ما را به خاطر بیاور!
ما را که تازه جوانانی بیست و دو ساله بودیم
شور و عشق در سینه داشتیم و
پیش از آن که عاشق شویم
سینه بر خاک سوده
مردیم
ما را به خاطر بیاور!

.
برای #۱۸تیر
#کوی_
دانشگاه


درمانگر می‌پرسد چه چیزی تو را حسود می‌کند؟
فکر میکنم
فکر می‌کنم
و باز هم همه خودم را میجورم.
کمتر شکل حسود خودم را دیده‌ام. اما هیچ چیز قطع به یقین در این کره خاکی برایم غبطه برانگیز‌تر از زنی نیست که بی‌پروا و رها عاشقانه‌هایش را زندگی می‌کند.


یادم نمی کنی و ز یادم نمی روی

یــادت بخیــر یار فراموشــکار من
.
#شهریار


یهو سر شو از زیر شاخه‌ها بیرون آورد و سرک کشید تو جاده... گفت سلام.


پرسیدم متاهلی؟ گفت نه، با تنهایی خویش هپی‌ام. توام سرت بکار خودت باشه. خیلی اعصاب نداشت.

20 last posts shown.

7

subscribers
Channel statistics