چیزی از خاطراتِ فراموش شده میدانی؟
انگار لابهلای خشتهای خانهای فرسوده نفس میکشند اما، آن چنان از یاد رفتهاند که گویی مردهاند! دیگر دری به روی کسی باز نمیشود. اصلا کسی در نمیزند! کسی آنجا به انتظار دیگری ننشسته. نه انتظاری، نه خندهای، نه وصالی، نه طلوعی، نه غروبی، نه دلبر چون ماه رویی... کسی از داستان کسی باخبر نیست. آدمها میروند و خانهها را تاریک میکنند. بیچاره خانهها، بیچاره آنهایی که خانهاند! بیچاره خانهها...
انگار لابهلای خشتهای خانهای فرسوده نفس میکشند اما، آن چنان از یاد رفتهاند که گویی مردهاند! دیگر دری به روی کسی باز نمیشود. اصلا کسی در نمیزند! کسی آنجا به انتظار دیگری ننشسته. نه انتظاری، نه خندهای، نه وصالی، نه طلوعی، نه غروبی، نه دلبر چون ماه رویی... کسی از داستان کسی باخبر نیست. آدمها میروند و خانهها را تاریک میکنند. بیچاره خانهها، بیچاره آنهایی که خانهاند! بیچاره خانهها...