”جیني؟”
مثلِ یك راز بینِ اونها بود. نیاز نبود چیزي بگن، فقط در سکوت کنار هم دراز ميکِشیدند. چشمهاشون پر از حرفهايي بود که فقط خودشون ميفهمیدند.
”بله، شاخه نبات؟”
فلیکس مکثي کرد. لبهاش آروم آروم کش اومدند. شاخه نبات لقبي بود که هیونجین به اون ميداد. فقط به اون و اون. هربار قلبش تندتر از قبل ميتپید. گونههاش نرم و سرخ شدند و سرش رو درون تیشرتِ سفید رنگِ پسركِ مو نقرهاي قایم کرد.
”لطفاً.”
فلیکس متنفر بود که چطور صداش هنگامِ حرف زدن با هیونجین ميشکست. اینجوري نبود که بترسه، البته که نه. حسِ آسیب پذیر بودني که در مقابل پسرِ بزرگتر داشت براش دوست داشتني بود. اون حسِ ضعیف بودني که فقط خودش رو در مقابلِ پسر مو نقرهاي نشون ميداد. حسِ دوست داشته شدن و تعلق داشتن. معلق نبودن رويِ هوا. چون این چیزي بود که فلیکس از انجام دادنش ميترسید. نشون دادنِ خودش و غرق شدن درونِ چیزي که ميدونست اون رو نابود ميکنه. اما اینبار، حتي براش مهم نبود. این هیونجین بود؛ پس همه چیز براش کافي بود. جوري که خودش رو به دستهاي پسرِ بزرگتر ميسپرد و اجازه ميداد اون رو به دنیاي خودش ببره. حتي نیاز نبود چیزي بگه؛ هیونجین همه چیز رو درموردِ اون ميدونست؛ حتي چیزهايي که خودش هم ازش خبر نداشتند. اما هنوز هم، هربار که بهش ميرسید، کلمات از دستش دَر ميرفتند و فرار ميکردند و اون رو با تپشهايي که پاورچین پاورچین خودشون رو به قلبِ هیونجین ميرسوندند، تنها ميگذاشتند تا توي آتشِ این حس خاکستر بشه.
”لطفاً، من رو ببوس.”
نگاهش از چشمهاي لرزونش پایینتر و پایینتر افتاد تا وقتي که به اون دو تکه برفِ بوسیدني رسید. چشمهاي فلیکس همیشه اشکي بود. ناراحت نبود؛ اما احساساتش جمع ميشدند و جمع ميشدند و به چشمهاش ميرسیدند و این تنها راهي بود که پسرِ کوچكتر ميتونست دردهاش رو نشون بده. این دوست داشتن بود. دردي که تنها درمانش هیونجین بود. پسرِ مو مشکي فکر کرد؛ شاید عشق نه، اما دیوانگي بود.
پس فقط یك لحظه، یك لحظه طول کشید تا با نشستنِ اون دو تکه گوشتِ نرم و صورتي رنگ، کشمکشهاي ذهنش به فراموشي دعوت بشن. فلیکس تیشرت پسرِ بزرگتر رو درون مشتهاي کوچکش جمع کرد و همونطور که دیوارِ اشكهاش فرو ميریختند اون رو بوسید و بوسید و بوسید تا وقتي که فراموش کنه و به یاد نیاره که روزي وجود داشته چونکه تمامِ اون براي هیونجین بود. تمامِ اون و تمامِ چیزي که اهمیت داشت.
مثلِ یك راز بینِ اونها بود. نیاز نبود چیزي بگن، فقط در سکوت کنار هم دراز ميکِشیدند. چشمهاشون پر از حرفهايي بود که فقط خودشون ميفهمیدند.
”بله، شاخه نبات؟”
فلیکس مکثي کرد. لبهاش آروم آروم کش اومدند. شاخه نبات لقبي بود که هیونجین به اون ميداد. فقط به اون و اون. هربار قلبش تندتر از قبل ميتپید. گونههاش نرم و سرخ شدند و سرش رو درون تیشرتِ سفید رنگِ پسركِ مو نقرهاي قایم کرد.
”لطفاً.”
فلیکس متنفر بود که چطور صداش هنگامِ حرف زدن با هیونجین ميشکست. اینجوري نبود که بترسه، البته که نه. حسِ آسیب پذیر بودني که در مقابل پسرِ بزرگتر داشت براش دوست داشتني بود. اون حسِ ضعیف بودني که فقط خودش رو در مقابلِ پسر مو نقرهاي نشون ميداد. حسِ دوست داشته شدن و تعلق داشتن. معلق نبودن رويِ هوا. چون این چیزي بود که فلیکس از انجام دادنش ميترسید. نشون دادنِ خودش و غرق شدن درونِ چیزي که ميدونست اون رو نابود ميکنه. اما اینبار، حتي براش مهم نبود. این هیونجین بود؛ پس همه چیز براش کافي بود. جوري که خودش رو به دستهاي پسرِ بزرگتر ميسپرد و اجازه ميداد اون رو به دنیاي خودش ببره. حتي نیاز نبود چیزي بگه؛ هیونجین همه چیز رو درموردِ اون ميدونست؛ حتي چیزهايي که خودش هم ازش خبر نداشتند. اما هنوز هم، هربار که بهش ميرسید، کلمات از دستش دَر ميرفتند و فرار ميکردند و اون رو با تپشهايي که پاورچین پاورچین خودشون رو به قلبِ هیونجین ميرسوندند، تنها ميگذاشتند تا توي آتشِ این حس خاکستر بشه.
”لطفاً، من رو ببوس.”
نگاهش از چشمهاي لرزونش پایینتر و پایینتر افتاد تا وقتي که به اون دو تکه برفِ بوسیدني رسید. چشمهاي فلیکس همیشه اشکي بود. ناراحت نبود؛ اما احساساتش جمع ميشدند و جمع ميشدند و به چشمهاش ميرسیدند و این تنها راهي بود که پسرِ کوچكتر ميتونست دردهاش رو نشون بده. این دوست داشتن بود. دردي که تنها درمانش هیونجین بود. پسرِ مو مشکي فکر کرد؛ شاید عشق نه، اما دیوانگي بود.
پس فقط یك لحظه، یك لحظه طول کشید تا با نشستنِ اون دو تکه گوشتِ نرم و صورتي رنگ، کشمکشهاي ذهنش به فراموشي دعوت بشن. فلیکس تیشرت پسرِ بزرگتر رو درون مشتهاي کوچکش جمع کرد و همونطور که دیوارِ اشكهاش فرو ميریختند اون رو بوسید و بوسید و بوسید تا وقتي که فراموش کنه و به یاد نیاره که روزي وجود داشته چونکه تمامِ اون براي هیونجین بود. تمامِ اون و تمامِ چیزي که اهمیت داشت.