Forward from: نوشته ها و فایلهای برگزیده ناصر فکوهی
شهر مدرن و مرگ رابطهای پیچیده از عشق و نفرت دارند: از کشتارهای کمون پاریس (1871) تا مرگ فراوان و کسترده و ارزان در شهرهای اسپانیای جنگ داخلی (1936) و مرگ برلین و هیروشیما و ناکازاکی زیر بمب های جنگ حهانی دوم. مرگ در شهر ، زیبایی بی پایانی نیز هست، خاطرات بینهایتی که تجسم خود را در پیکرههای شهری می یابند، خاطره انسان را می سازد و انسان شهر را، شهر در خاطرات دائم در نظام های عصبی- حسی ما یعنی در زیباییشناسی ما بازتولید می شود: زندگی روزمره شهری به گفته لوفبور ساختار سرکوب است، برای گی دوبور ساختار نمایش و توهم، و برای پیر سانسو منشاء بازتولید خلاقیت و بازسازی انسانی در حس هایش. دراماتیزه کردن مرگ، نمایشی کردن مرگ و دلخراش کردن آن، در جنبه های صرفا منفی اش، آن را با شهر ناسازگار می کند، هم از این رو شهر مدرن باید بتواند مرگ را چون واقعیتی نزدیک، در دسترس و صمیمی درون خود جای دهد: کاری که ما با آن فاصلهای عظیم داریم و بیشتر به سوی صنعتی کردن و کاربردی کردن و کالایی کردن و مصرف ساده مرگ حرکت کردهایم، از این رو برای رسیدن به موقعیتی مطلوب و مدرن در شهر ، ما نیاز به برنامه ریزی فرهنگی بزرگی داریم. در این سخنرانی درآمدی بر این بحث عرضه خواهد شد.