در امتداد جادهی دلتنگی
باد، گامهای مرا میبلعید
و خاک
بوی استخوان خفتهی سالیان را داشت.
از شاخهی تاریکِ شب
میوهی اندوه را چیدم،
میوهای تلخ
که در دهانم طعم فردای ناتمام میریخت.
پرنده، همان تبعیدیِ خاموش
از سرِ شاخه پرید،
و من
با دستهایی که دیگر به ریشه نمیرسید
چون پرچمی سپید در باد
خود را تکاندم
و اینگونه
در میانهی راهی بیانتها
من و سایهام
به یاد آوردیم
که شب، همیشه میراث ماست...
َروا