گاهی متوجه کسایی ک اطرافمون آسیب دیدن و ذهن و جسمشون در حال تجزیه شدنه نیستیم..
فکر میکنیم اونها رو بیشتر از هرکسی دوست داریم ولی متوجه بلایی ک سرشون داره میاد نیستیم..
ولی ی مدت بعد.. اونجایی که اون فرد و دیگه ب هر عنوان یا دلیلی توی زندگیمون نداریم، تازه متوجه آسیب شدیدی که بهش وارد شده بوده میشیم..
اونجا عذاب وجدان و پشیمونی بی فایدس
چون ن اون شخص دیگه دل بخشیدنمون رو داره.. ن زمان به عقب برمیگرده..
وقتی که داشت برمیگشت هیچکدوم از کسایی ک گفتن ک بهم اهمیت میدن یا دوستم دارن حواسشون نبود تا جلوش رو بگیرن..
و الان تنها کاری ک میتونم بکنم خوشآمد گفتن ب رفیقمه ک از 3 سالگی مهمونم بوده..
دیگه دلم نمیخواد کسی حالمو بپرسه.
فکر میکنیم اونها رو بیشتر از هرکسی دوست داریم ولی متوجه بلایی ک سرشون داره میاد نیستیم..
ولی ی مدت بعد.. اونجایی که اون فرد و دیگه ب هر عنوان یا دلیلی توی زندگیمون نداریم، تازه متوجه آسیب شدیدی که بهش وارد شده بوده میشیم..
اونجا عذاب وجدان و پشیمونی بی فایدس
چون ن اون شخص دیگه دل بخشیدنمون رو داره.. ن زمان به عقب برمیگرده..
وقتی که داشت برمیگشت هیچکدوم از کسایی ک گفتن ک بهم اهمیت میدن یا دوستم دارن حواسشون نبود تا جلوش رو بگیرن..
و الان تنها کاری ک میتونم بکنم خوشآمد گفتن ب رفیقمه ک از 3 سالگی مهمونم بوده..
دیگه دلم نمیخواد کسی حالمو بپرسه.