سرو چَمان من چرا،میلِ چمن نمیکند
همدم گُل نمیشود،یادِ سَمَن نمیکند
ساقی،سیمساق من،گر همه دُرد میدهد
کیست که تن،چو جام می،جمله دهن نمیکند
تا دل هرزه گردِ مـــــن،رفته به چین زلف او
زان سفرِ دراز خود،عزم وطن نمیکنــــد!..
همدم گُل نمیشود،یادِ سَمَن نمیکند
ساقی،سیمساق من،گر همه دُرد میدهد
کیست که تن،چو جام می،جمله دهن نمیکند
تا دل هرزه گردِ مـــــن،رفته به چین زلف او
زان سفرِ دراز خود،عزم وطن نمیکنــــد!..