وارد اتوبوس شدم...
بغض داشت خفم میکرد!
رفتم نشستم روی صندلی اخری که توی دید هیچکسی نباشم...!
هندزفری و گذاشتم توی گوشم و موزیک مورد علاقمو پلی کردم...
نفهمیدم چیشد که گوله های اشک روی گونه هام سر خورد...
نفهمیدم چیشد که نتونستم اشک هامو نگه دارم...
آدم یه وقتایی جوری کم میاره که دیگه متوجه نمیشه بین جمعیت وایساده یا توی اتاقش تنها نشسته...
فقط میخواد از اون سنگینیِ بغضی که راه گلوشو بسته رهایی پیدا کنه...
آدم بعضی وقتا دلش میخواد زندگی رو متوقف کنه و واسه چند روزی هم که شده چشماشو ببنده و بمیره...
بغض داشت خفم میکرد!
رفتم نشستم روی صندلی اخری که توی دید هیچکسی نباشم...!
هندزفری و گذاشتم توی گوشم و موزیک مورد علاقمو پلی کردم...
نفهمیدم چیشد که گوله های اشک روی گونه هام سر خورد...
نفهمیدم چیشد که نتونستم اشک هامو نگه دارم...
آدم یه وقتایی جوری کم میاره که دیگه متوجه نمیشه بین جمعیت وایساده یا توی اتاقش تنها نشسته...
فقط میخواد از اون سنگینیِ بغضی که راه گلوشو بسته رهایی پیدا کنه...
آدم بعضی وقتا دلش میخواد زندگی رو متوقف کنه و واسه چند روزی هم که شده چشماشو ببنده و بمیره...