🛰 *از کودکي رؤیای فضا داشتم*
دکتر وفا صدقی، متخصص فناوری فضایی و مدیر پروژه ماهواره پیام امیرکبیر
💠بخشی از متن نشریه:
💢فعالیتهای فضایی من از سال 1386 شروع شد و اولین پروژهام ماهواره پیام امیرکبیر بود. مأموریت این ماهواره تصویربرداری از سطح زمین با دقت حدود 40 متر و ارسال و دریافت پیام کاربران و مأموریت علمی سنجش تشعشعات فضایی موجود در ماورای جو بود. امروز که به این پروژه نگاه میکنم آن را بهعنوان یکی از فصلهای موفق زندگیام میدانم بهخصوص که من از کودکی رؤیای فضانوردشدن و تجربه فضای بیکران را داشتم.
💢ما پروژه پیام را با بومیسازی شروع کردیم؛ چون کشورهای خارجی به دلیل تحریم، حاضر به پرتاب ماهوارههای ما نبودند. به همین جهت در راستای بومی کردن اکوسیستم ساخت ماهواره گام برداشتیم بهطوریکه تمام تجهیزات و زیرسیستمهای ماهواره پیام حاصل تلاش شرکتهای دانشبنیان کشور بود. من در این پروژه چیزهای زیادی یاد گرفتم. مهمترینش روحیه تیمی و کار گروهی بود. در این پروژه بود که فهمیدم ما میتوانیم رؤیاهای بلند پروازانهمان را دنبال کنیم و آنها را محقق کنیم. حالا واقعاً آرزویم این است که در کشورمان هیچ جوانی احساس نکند که نمیتواند به رویاها و باورهایش برسد.
💢سال 1386 من یکی از 65 نفری بودم که رویایی در سر میپروراندیم. ما 65 دوست شریک و هم دانشگاهی بودیم که همگی رویایی مشترک داشتیم؛ هر چند آن لحظه جادویی پرتاب من با تیم 15 نفره به محل پرتاب رفتم، ولی همه بچهها را کنار خودم احساس میکردم. ما قرار بود ماهوارهای بسازیم که با آن تکهای از وجودمان را به فضا گره بزنیم. لحظهای که کانکتور را جدا کردیم انگار که بند ناف را داریم جدا میکنیم. لحظه سختی بود. برای آخرین بار از آن دریچه کوچک بهش نگاه کردم. آخرین بار بود که میدیدمش؛ انگار همه آروزهایمان را گذاشته بودیم در یک محفظه و داشتیم آن را به سمت سرنوشتش رها میکردیم. حالا ما پایین ایستاده بودیم و روی صفحهنمایش شاهد اتفاق بودیم. صدای غرش پرتابگر و نقطه برگشتناپذیر برای ما و آن. ما پیاممان را به فضا میفرستادیم.
دکتر وفا صدقی، متخصص فناوری فضایی و مدیر پروژه ماهواره پیام امیرکبیر
💠بخشی از متن نشریه:
💢فعالیتهای فضایی من از سال 1386 شروع شد و اولین پروژهام ماهواره پیام امیرکبیر بود. مأموریت این ماهواره تصویربرداری از سطح زمین با دقت حدود 40 متر و ارسال و دریافت پیام کاربران و مأموریت علمی سنجش تشعشعات فضایی موجود در ماورای جو بود. امروز که به این پروژه نگاه میکنم آن را بهعنوان یکی از فصلهای موفق زندگیام میدانم بهخصوص که من از کودکی رؤیای فضانوردشدن و تجربه فضای بیکران را داشتم.
💢ما پروژه پیام را با بومیسازی شروع کردیم؛ چون کشورهای خارجی به دلیل تحریم، حاضر به پرتاب ماهوارههای ما نبودند. به همین جهت در راستای بومی کردن اکوسیستم ساخت ماهواره گام برداشتیم بهطوریکه تمام تجهیزات و زیرسیستمهای ماهواره پیام حاصل تلاش شرکتهای دانشبنیان کشور بود. من در این پروژه چیزهای زیادی یاد گرفتم. مهمترینش روحیه تیمی و کار گروهی بود. در این پروژه بود که فهمیدم ما میتوانیم رؤیاهای بلند پروازانهمان را دنبال کنیم و آنها را محقق کنیم. حالا واقعاً آرزویم این است که در کشورمان هیچ جوانی احساس نکند که نمیتواند به رویاها و باورهایش برسد.
💢سال 1386 من یکی از 65 نفری بودم که رویایی در سر میپروراندیم. ما 65 دوست شریک و هم دانشگاهی بودیم که همگی رویایی مشترک داشتیم؛ هر چند آن لحظه جادویی پرتاب من با تیم 15 نفره به محل پرتاب رفتم، ولی همه بچهها را کنار خودم احساس میکردم. ما قرار بود ماهوارهای بسازیم که با آن تکهای از وجودمان را به فضا گره بزنیم. لحظهای که کانکتور را جدا کردیم انگار که بند ناف را داریم جدا میکنیم. لحظه سختی بود. برای آخرین بار از آن دریچه کوچک بهش نگاه کردم. آخرین بار بود که میدیدمش؛ انگار همه آروزهایمان را گذاشته بودیم در یک محفظه و داشتیم آن را به سمت سرنوشتش رها میکردیم. حالا ما پایین ایستاده بودیم و روی صفحهنمایش شاهد اتفاق بودیم. صدای غرش پرتابگر و نقطه برگشتناپذیر برای ما و آن. ما پیاممان را به فضا میفرستادیم.